‫(موسیقی در حال پخش)
‫طراحی لباس
‫اجازه بدید هنر روی ‫لباس ها تاثیر بذاره
‫وقتی که در مورد طراحی ‫لباس حرف میزنید---
‫خیلی خب بیایم بگیم که ‫اون بازه زمانی سینمای کلاسیک
‫از هالیوود یا از انگلیس از ایتالیا ‫هرجایی
‫اینا همشون طراحی لباس دارن.
‫دارید در مورد Piero Tos
‫یا در مورد The House of Tirelli
‫در روم حرف میزنید، ‫یا فیلم های Visconti،اون چیز های فوق العاده
‫اما اونا مال یه زمان و مکانی هستند.
‫به عبارت دیگه، اونا دارن ‫یه بازه زمانی رو به تصویر میکشن
‫و یه جنبه ای از دقت توش وجود داره،
‫تا بگیم حداقل،مقداری---
‫کلمش چیه---مقداری ‫جلوه به اون دقت اضافه کنیم
‫اون تاثیر هنرمند،اصطلاحا ‫فراتر از اون
‫در مورد Minnelli که ‫Madame Bovary رو کارگردانی میکرد
‫اونا لباس های اون ‫زمانش رو عوض کردن
‫فکر میکنم حدود ‫دهه 1870 در پاریس
‫چونکه حس میکردن که ‫این جالب تره
‫تا اون بازه زمانی ای که ‫کتابش در موردش نوشته بود
‫که فکر میکنم دهه 1840 بود
‫و این چیزا هستن---
‫همینکه اینجور تصمیمی میگرید،
‫نقاشی هایی از ‫دهه 1840 براتون وجود داره،
‫نقاشی هایی از دهه 1870 دارید،
‫تصاویری از دهه 1920 ‫دارید،
‫یکی از نکته های اصلی ای که فهمیدم، ‫مثل Age of Innocence
‫مثلا لباس هاشون---
‫جایی که اقشار بالاتر ‫در جامعه بودن--
‫همیشه میخواستم که لباس ‫ها جوری باشه که واقعی تر باشن
‫نباید فقط شبیه لباس باشن.
‫ایده این بود، ‫مخصوصا مردم داخل خیابون ها
‫اضافی ها،یا ‫چیزی که الان صداشون میکنن،اتمسفر
‫در مورد Gangs of New York ‫مسئله فرق داشت
‫در Gangs of New York ‫مجوز داشتیم
‫تا هرچقدر که میخوایم ‫در مورد لباس ها جلو بریم.
‫گروه پسران سپیده دم و ‫فرشته های باتلاق رو داریم.
‫اونا روی کشتی های ‫River Luton کار میکنن
‫ملوان های فراگ هالرز شانگهای ‫در قسمت bloody angle هستن
‫ناخون کوتاه ها ‫برای یه مدتی خیلی سفت و سخت بودن،
‫ولی به ی مشت بچه خوشکل ‫فوکولی تبدیل شدن
‫شبیه چینی ها اطراف ‫کوچه قاتلا لم میدن.
‫گنگ ها متفاوت لباس میپوشیدن.
‫گنگ ها الان هم متفاوت لباس میپوشن.
‫هرکدومشون،تا هم دیگه ‫رو بشناسن.
‫میبینن که اون آدم ‫اونجور چیزی پوشیده
‫میتونن از یه بلوک اونطرف تر ‫ببیننش.
‫خیلی خب،مواظب باش.
‫فلان گروه داره میاد ‫و فلان شخص
‫بند شلوارش رو یه جور خاصی ‫بسته.
‫بهشون میگن گالاسوس
‫پسران باوری یه جور ‫خاصی رفتار میکردن
‫یونیفرم های خاص خودشون رو داشت.
‫پلاگ آگلی ها هستن.
‫از یه جایی دور از آمریکا میان.
‫زبان خودشون رو دارن.
‫هیچکس نمیفهمه که چی میگن.
‫عاشق اینن که با پلیس ها مبارزه کنن.
‫و نایت واکر ها و ‫رَت پیکر ها هم هستن.
‫تمرکزشون روی پشت سر هست ‫و با دست هاشون طرف رو میکشن.
‫اینقدر منفور هستن که ‫فقط پلاگ آگلی ها باهاشون حرف میزنن
‫ولی کی میدونه که چی میگن؟
‫مجوز رو در کارمون استفاده میکردیم.
‫در مورد بعضی از شخصیت ها
‫در فیلم که از ‫قشر بالاتر بودن
‫بدرد بخورد تر بود.
‫اما در مورد بقیه چیزا، ‫میتونید ذهنتون رو باز کنید براش.
‫(موسیقی در حال پخش)
‫لباس ها باید از شخصیت نشات بگیرن
‫البته، فیلم هایی مثل ‫Mean Streets یا Taxi Driver
‫یا میریم جلو تا After Hours,اینجور چیزا
‫طراحی لباسش جور دیگه ‫ای هست.
‫به عبارت دیگه،نباید با ‫طراحان لباس
‫سینمای کلاسیک اشتباه گرفته شه.
‫یه چیز دیگس.
‫اون شخص باید دنیای اطرافش و ‫دنیایی
‫که داره به تصویر میکشه ‫رو بفهمه.
‫و یه جورایی، یه طراح لباس ‫باید درک کنه که
‫اون شخصیت چه چیزی ‫رو ممکنه بپوشه.
‫کجا اون شخصیت میره ‫برای خرید لباس.
‫کجا اون شخصیت لباسی ‫رو به ارث میبره.
‫یه سری رنگ های خاص ‫که به شخصیت درست
‫میاد،یه سری رنگ های خاص ‫به شخصیت میاد
‫اما تغییر میکنه چونکه ‫بازیگرش
‫یه جورایی فرق داره.
‫باید یه جوری، دوباره تنظیمش کنید ‫یا دوباره روش کار کنید
‫یا دوباره روش فکر کنید.
‫پس به یه کسی احتیاج دارید ‫که حالت های امروزی
‫رو در لباس ها درک کنه
‫در تزئین کردن،درک کنه.
‫حالا چه از Armani میرید به--
‫یا نمیدونم مثلا به من--- ‫امروزه مردم
‫اون ژاکت های سیاه بلند ‫رو میپوشن،و از دور
‫شبیه کیسه های آشغال ‫به نظر میرسه.
‫پس استایل ها به یه طرفی ‫رفته که کاربردی تر باشه.
‫اما کاملا متفاوت هست.
‫اظهاری هستش که ‫شما کی هستید
‫و دنیا چطوریه،و اون شخص باید ‫اینو بدونه.
‫آدم باید واقعا این رو بدونه.
‫پس،طراحان لباس در فیلم های ‫مدرن همیشه از--
‫همیشه اینطوریه، ‫حالا چه مال قبلا باشه چه جدید
‫ولی بیشتر مدرن اینطوریه--
‫از خود شخصیت نشات میگیره.
‫همیشه از شخصیت بیرون میاد.
‫چیزی که اون شخصیت-- ‫شخصیت زن یا مرد میپوشه
‫مخصوصا اینکه، ‫چه زمانی میپوشنش
‫چیزی هست که مناسب ‫اون دنیا هستش.
‫و اگه میخواید از همین استفاده ‫کنید و ---
‫من در مورد فیلم های فانتزی ‫حرف نمیزنم،
‫در مورد فیلم های دوره ای ‫حرف نمیزنم.
‫دارم در مورد سینمای ‫امروزه حرف میزنم.
‫(موسقی در حال پخش)
‫درمورد لباس با بازیگر ها همکاری کنید
‫اگه برگردید به Mean Streets ‫برای مثال،من لباس های
‫Harvey رو گرفتم
‫و همینطور David Proveline, ‫Richard Romanus و بقیه
‫و Amy Robinson.
‫هممون با هم کار کردیم.
‫من لباس ها رو گرفتم.
‫دقیقا میدونستم که ‫چی میخوام.
‫باب یه جورایی میدونست که چی میخواد، ‫ولی یه لباس پیدا کرد
‫که یقش دکمه دار بود ‫به یا زیپ کوچیک
‫که میتونستی بکشی پایین ‫که حدودا برای 20 دقیقه
‫در سال 1969 معروف شد
‫و فکر کرد که ‫این به شخصیت میخوره.
‫و فکر کنم که منم گفتم،اره.
‫و بعدش یه روزی داشتم ‫توی انبار باهاش حرف میزدم که،
‫اون موقع یه انبار داشت.
‫از اتاق پشتی اومد بیرون و ‫با خودش یه کلاه کوچیک داشت
‫و گفت که فکر میکنم که ‫این کلاه.
‫منم گفتم که اره،کاملا ‫بهش میخوره.
‫خودشه.
‫(صدای انفجار)
‫(آژیر پلیس)
‫زمانه زیادی رو در قسمت جنوب شرقی
‫وقتی که من بزرگ میشدم، ‫سپری کرده بود
‫حدودا 16 سالگی،یه جورایی ‫همدیگه رو میشناختیم
‫اون مردمش و فرهنگشون ‫رو میشناخت.
‫و اون کلاه کاری کرد که ‫من متوجه بشم که اون واقعا
‫همچی رو میدونه.
‫فکر میکنم که طی این سال ها ‫میگفت که انتخاب من نبوده
‫ولی میدونم که کار خودش بود.
‫میدونم که اون کلاه رو ‫گذاشت،چونکه یادمه گفتم که
‫هرچیزی که پیشنهاد میده، ‫یه قصدی داره و
‫هممون اینو میدونیم.
‫و اون یه جورایی آدم هایی که ‫فیلم در موردشون نوشته شده
‫بود رو میشناخت.
‫وقتی که میرسیم به ‫Taxi Driver
‫اون ژاکت کمپانی King Kong، ‫رنگ قهوه ایش---
‫چارخونه قهوه ای،یا بژ---
‫و تا میرسیم به Raging Bull.
‫حالا، Raging Bull ‫جالب تر بود چونکه---
‫و برای اینکه Jake Lamotta باشه ‫هیجان داشت،
‫اما در نهایت، ‫می دیدمش که
‫در دوره یکی دو سال ‫ورزش هایی که میکرد
‫مخصوصا وقتی که ‫داشت New York, New York رو بازی میکرد
‫داشت برای احتمال اینکه، ‫این فیلم رو بازی کنه
‫که توش مبارزه بکس هم داشت ‫خودشو آماده میکرد.
‫برای Raging Bull.
‫و اون،روی تصاویر Jake ‫و آدم های اطرافش
‫کار میکرد.
‫اون فر مواهاش،اون جوری که ‫موها
‫روی سرش میخوابید،در ‫بازه های زمانی مختلف زندگی Jake
‫و حدودا 20 تا 30 نوع بینی رو امتحان کرد.
‫و اغراق نمیکنم چونکه ‫بینی ها
‫بخاطر مبارزه ها تغییر میکنن.
‫ولی چه مدل بینی ای ‫درست به نظر میرسه--
‫برای آرایش و گریم ‫و اینجور چیزا که
‫معلوم نباشه که گریم شده.
‫پس در نهایت،همه‌ش ‫در کنار هم قرار گرفت،وقتی که
‫شروع کردیم به تست کردن--
‫Dick bruno و همه ما---
‫لباس ها رو امتحان ‫میکردیم.
‫قفسه هایی برامون ‫آورده میشدن که لباس های قدیمی
‫که امروزه بهش وینتج میگن.
‫درواقع همون لباس درست دوم ‫و قدیمی بود.
‫و یادمه که یه جایی ‫در خیابان 58 ام بودیم
‫و یادم رفته،یه جایی مثل ‫دفتر تولید بود.
‫یه قفسه از لباس بود، ‫و مدام همش ژاکت
‫عوض میکرد.
‫خیلی خسته کننده بود ‫چونکه همش
‫عوض میکرد.
‫میدونستیم که در نهایت ‫اون به اندازه
‫بقیه آدما در فیلم کت شلوار ‫نمیپوشه
‫اما با چه لباسی خیلی راحت خواهد بود؟
‫و یک دفعه یه ژاکتی رو داورد و ‫پوشیدش.
‫یه ژاکت مشکی که تا بالا ‫زانوش میومد
‫و یه قسمت بالاتنه ‫سفید داشت.
‫و بهش نگاه کردیم و دیدیم ‫که به اندازه کافی قوی و نزدیک به خواستمون بود
‫و یه منظوری رو میرسوند، ‫شخصیت کاراکتر رو میرسنوند
‫و به هم نگاه کردیم و
‫اون گفت،اینو باش
‫و من گفتم که،خودشه
‫خودش بود.
‫و اون ژاکت شد
‫زمینه کاراکتر،که در چند تا ‫صحنه ازش استفاده میکنه،
‫در اون اوایل فیلم، ‫مخصوصا وقتی که
‫با Cathy Moriarty ‫حرف میزنه.
‫بهش میگه که بیاد ‫تو ماشین
‫پیشش،یا هرچی.
‫ولی یه چیز خاصی در ‫مورد اون جسارت کت بود
‫شاید هم شونه هاش.
‫نمیدونم چی بود،ولی ‫انتخاب درستی بود.
‫(موسیقی در حال پخش)
‫تحقیق برای پیدا کردن لباس مناسب
‫King of Comedy واقعا جالب بود
‫چونکه در King of Comedy ‫یه چیز متفاوت رو امتحان کردیم.
‫فیلمنامه Paul Zimmermann ‫چیزی بود که
‫نمیخواستم انجامش بدم، ‫اما من رو متقاعد کرد
‫طی سال ها ‫چونکه اون موقع از
‫اون عنصر سلبریتی بودن خبر نداشتم، ‫که باب میدونست
‫حدودا موقعی که ‫داشتیم Taxi Driver
‫رو درست میکردیم و ‫اونم Godfather II رو میساخت،فهمیده بود
‫و متوجه یه چیز های ‫خاصی--
‫رابطه اون با آدم های اطرافش ‫شروع کرده بود به تغییر کردن
‫مردم در خیابان ها یه جور دیگه ای میومدن پیشش
‫این قضیه‌ای که در مورد ‫پرستش سلبریتی ها بود.
‫و،زمانی که ما ‫Raging Bull رو انجام دادیم
‫تازه شروع کردم به فهمیدن ‫اینکه درمورد چی حرف میزدن.
‫هنوز هم تازه اولاش بودم.
‫و یه جورایی مثل ‫همون طرفدار ها حس میکردم
‫طرفدار های Jerry یا ‫برنامه The Tonight Show،تلویزیون
‫نیویورک،و فیلم ساز های دیگه ‫و اونجور چیز ها.
‫ولی در همون زمان، ‫سعی دارید که به عنوان یه فیلم ساز هم کار کنید
‫پس در هر دو طرف ماجرا ‫حضور دارید.
‫و اسم Rupert Pupkin ‫که فکر میکنم
‫که Paul Zimmerman از روی ‫اسم یه راننده تاکسی برداشته بود.
‫از روی یه آدمی که داخل یه ‫ماشین یا تاکسی ای بود برداشته بود
‫و اسم رو دیده بود ‫و فکر کرده بود که خیلی خوبه
‫در مورد Rupert ‫نمیدونستیم که چه لباسی بهش میخوره
‫واقعا نمیدونستیم.
‫Dick Bruno آدم خیلی خوبی بود
‫طراح لباسمون بود
‫و منو دیک و باب ‫اطراف خیابان 59---
‫میدونستیم که باید به یه ‫جاهای خاصی در خیابان 47 ام یا
‫خیابان 48 ام، ‫شایدم 58 ام بریم،
‫58 ام نه اما 53 ام، ‫Broadway,خیابان 7 ام
‫که هنوز هم شبیه ‫مغازه های لباس فروشی Brill بود
‫بیشترش در Broadway ‫بود.
‫و همه‌ی مراکز فیلم سازی ‫اون زمان اون جا بودن
‫الان همشون مرکز شهر ‫در Tribeca یا Soho هستن
‫اما در دهه های 50،60 و 70 ‫واقعا
‫بین خیابان های 47ام، ‫و ساختمون های با صفحه نمایش
‫و ساختمون های Brill بودن.
‫و حس حال فیلم ‫Broadway Danny Rose
‫اون حس لباس فروشی ها ‫که به خوانندگان روی صحنه فروخته میشد---
‫اون حس لباس فروشی ها ‫یه به خوانندگان روی صحنه فروخته میشد---
‫کمدین های که Borscht Belt ‫میرفتن لباس هاشونو اونجا میخریدن
‫و واقعا شبیه به یه ‫بیزینس بود اما
‫به صورت یه کار سخت هر روزه ‫حمالی بود یه جورایی
‫و همش از اون تصاویر ‫8 در 10
‫و اون امضا های خوش نماشون ‫برای صاحب های مختلف مغازه ها
‫"ممنون برای همچی" ‫و اینجور چیزا
‫از Milton Berle یا ‫ستاره های سینما
‫اما بیشترش کمدین های ‫New York،مجری هاش
‫و ما داشتیم یه جایی ‫اطراف Central Park جنوبی قدم میزدیم
‫و از یه مغازه میرفتیم ‫به یه مغازه دیگه
‫و همش مطمعن نبودیم.
‫میگفتیم که،چی میپوشه؟
‫نهایتا هی داشتیم ‫بهش نزدیک میشدیم
‫یه سری فکر و خیال داشیتم.
‫باری Jerry Lewis ‫کمی راحت رت بود
‫و یه سری های دیگه، ‫اما برای Rupert،اون کیه؟
‫همینطور که داشتیم راه میرفتیم ‫یه مغازه ای بود--
‫فکر میکنم که خیابان 7ام یا برادوی ‫بود،
‫دقیق مطمعن نیستم.
‫اسمش Lew Margram Shirt Maker to the Stars ‫بود.
‫یه مغازه کوچیک بر خیابون، ‫و ما---و فقط میخواستیم که نگاه کنیم،
‫حداقل میتونستیم که ‫یه سری بزنیم.
‫تیشرت هاش جالب بودن
‫یه جور حس پرزرق و برقی
‫و نمایشی داشت،
‫،پاپیون های بزرگ.
‫اون جور چیزا.
‫بولیز های چین دار.
‫و از شیشه نگاه کردیم ‫و جا خوردیم.
‫یه مانکنی رو دیدیم ‫و این مانکن
‫یه کت شلوار نخی راه راه ‫آبی و سفید پوشیده بود
‫سه تیکه فکر میکنم بود.
‫آبی دریای یا آبی تیره ‫بولیزش بود با یقه سفید
‫کراوات بافتنی زرد، ‫و یه جور کفش کالج چرمی سفید
‫و نه تنها لباسه خیلی خوب بود ‫بلکه صورت مانکن هم
‫اون موهاش،هم خیلی خوب بود.
‫سیبیلش خیلی بهش میومد.
‫درواقع،سیبیلش ‫یه خط یک اینچی بود
‫که یک طرفش کوتاه تر ‫از اونطرف بود
‫و بهش نگاه کردیم و ‫بعد به هم دیگه رو کردیم و گفتیم
‫خودشه.
‫حتی موهاشم خودشه.
‫و اون کاری بود که کردیم.
‫من دارم بهت میگم،پسر.
‫سلام، الایزا.
‫مشتاق دیدار.
‫جرولا، مشتاق دیدار.
‫جری،بلند نشو لطفا.
‫پسر،به چیزی باید بهتون بگم.
‫هرباری که از تور برمیگردید ‫نمیدونم چیه
‫اما یه چیزی توی فضا ‫یا تورتون هست که
‫واقعا بهتون میسازه.
‫انگار که جوان تر میشید.
‫نمیدونم چیه.
‫مگه نه،بقیه؟
‫باید می دیدینش، ‫از اون قسمت دنیا بیرون میومد
‫در اون زمان در نیویورک،
‫یه بیزینس نمایشی بود، ‫اما لزوما
‫یه بیزینس نمایشی موفق نبود
‫فقط بیزینسی بود که
‫هیچ چاره دیگه ای نداشتید
‫ازش بیرون نمیومدید.
‫همش دنبال اون ‫موفقیت بزرگ بودید
‫که هیچوقت نمیومد،شاید.
‫و برای ما، ‫همون اول--
‫چطور بگم؟
‫درواقع از همون محیطی
‫که فیلم در اون اتفاق میافتاد، ‫اونجایی که داستان اتفاق میافتاد،بیرون امد
‫چیزی نبود که روی ‫محیط اطرافش تحمیل بشه.