‫(موسیقی در حال پخش)
‫طراحی تولید
‫موافق بودن با زمان و مکان ‫در Goodfellas
‫برای مثال،طراحی تولید Goodfellas
‫البته خب متفاوت تر هست ‫از
‫طراحی تولید ‫Raginf Bull.
‫منظورم اینه،Raging Bull ‫سیاه و سفیدی بود
‫و در دهه 40 و اوایل دهه 50 ‫اتفاق میافتاد
‫بییشتر وقت ها رو ‫فیلم های سیاه و سفید
‫وسایل داخلی سیاه و سفید، ‫لباس های سیاها و سفید
‫و اون جور چیز ها،رو ‫امتحان میکردیم.
‫روش کارش خیلی متفاوت ‫تر بود.
‫اما در Goodfellas،موافق با ‫زمان و مکان بودیم
‫و اون جوری که باید لباس ها ‫و مخصوصا
‫طراحی تولید، یا استفاده از ‫لوکیشن رو به کار میبردیم،فرق داشت
‫و من فقط در حافظم نگهش ‫میداشتم،بخش خیلی زیادیش رو.
‫بعضی هاش هنوز در ‫خاطرم هست.
‫اما در Copacabana،میتونم بگم که ‫خیلی خوب یادمه.
‫خیلی اونجا بودم،و اتفاقی که زیاد میافتاد
‫من اونجا زیاد میرفتم
‫و دیگه لازم نبود برگردم.
‫ما کنار رینگ مینشستیم، ‫که بقل زمین رقص بود
‫فکر میکردیم که ‫جامون خیلی عالیه
‫و بالاخره یکی یه ‫میزی میاورد
‫و میذاشت جلوی ما
‫و یه سری بچه پولدار ‫مینشستن جلوی ما.
‫و دیگه چیزی نمی دیدی.
‫ولی هر اتفاقی که میافتاد، ‫باید واقعا
‫تا اونجا که میشه به ‫اون زمان
‫و البته به چیزی که در خاطرم داشتم ‫پایبند میبودیم.
‫(موسیقی در حال پخش)
‫تسخیر روح مکان در Casino
‫حالا وقتی که میریم به ‫Casino که
‫یه جورایی مثل ‫ادامه Goodfellas بود
‫میره به لاس وگاس دهه 70
‫و ما باید اون حس و حال ‫اون موقع رو میدادیم،اول از همه
‫از نسبت ابعادی 235 به جای ‫185 استفاده میکردیم.
‫صفحه‌مون عریض تر بود.
‫یه حس نمایش بهتون درست میده،
‫یه نمایش که درواقع مثل ‫لاس وگاس.
‫میشه گفت حالت ‫خودنمایی داشت
‫یا نمایشی تا یه جایی، ‫اره
‫و خیلی‌ش در مقابل بکگراند های ‫نمایشی بازی شده بود.
‫منظورم اینه که،یکی از بهترین ‫فیلم هایی که در مورد لاس وگاس بود
‫فکر میکنم در سال 59 یا 60
‫Oceans 11،اون نسخه اصلیش،بود.
‫نصف اول فیلم ‫مثل یه کپسول زمان
‫از وگاس اون زمان بود، ‫در صفحه عریض و رنگی
‫این مکان ها دقیقا واقعا چطوری بودن، ‫و فیلم برداری هم سر لوکیشن اصلیش بود.
‫ولی ما باید ارجاع میدادیم، ‫به یه سری مکان های خاص
‫نمیتونستیم اسم ببریم، ‫مثلا کازینو Stardust
‫مجبور بودی یکی از خودمون در بیاریم، ‫چونکه
‫یه سری مشکلات تکنیکی بود که ‫بعضی از آدماش
‫هنوز زنده بوده و نمیخواستن ‫هیچ ارتباطی به فیلم داشته باشن.
‫اون عنصر اصالی،اون تغییر، ‫در Casino این بود که اینجوری منفجر شه
‫و کاری کنه که شبیه ‫یه رشته از آتیش بازی به نظر برسه
‫در سراسر صفحه، ‫با انفجار ماشین
‫و عنوان Saul و Elaine bass ‫شروع میشد.
‫ایده این بود که شبیه ‫کلاب های شبانه وگاس شه
‫و ما هم به اون سمت رفتیم، ‫اولین بار بود که
‫با Bob Richardson کار میکردم، ‫همراه با نوردهی و
‫حرکات دوربین و اونجور چیزا ‫انجامش دادیم.
‫ما برای هرچیزی منبع داشتیم.
‫مثلا یه سری تصاویر بود،
‫یه سری تصاویر متحرک بود، ‫نه خیلی
‫ولی خیلی تصاویر ثابت، ‫استفاده خیلی زیاد از رنگ ها
‫و لباس هایی که میشناختیم.
‫ایده ی هتل Tangier،که ‫قرار بود که
‫جای همون Stardust یا ‫همچین چیزی باشه.
‫دیگه خیلی یادم نیست.
‫ولی به هر صورت، ‫میدونستیم که
‫یه تُون و خصوصیت ‫خاصی داره.
‫برای مثال،درخت نخل اش ‫یه حالت خاصی داشت
‫در یکی از هتل های واقعی.
‫و ما هم از درخت نخل استفاده ‫میکردیم ولی به یه شکل دیگه
‫اسم Tangier،اون T اش ‫شبیه به شمشیر درآمد
‫و همه این چیزا،
‫اون روح وگاس دهه ‫70 رو داشت
‫و این چیزی بود که دنبالش بودیم.
‫و بعد بهشون گفتم که، ‫بازش ترش کنید،و حتی بیشتر هم پیش برید
‫
‫فیلم در مورد افراط هم هست، ‫افراط،کنترل
‫ قدرت.
‫ایده این بود که ازش دور نشیم ‫و واقعا
‫تا عمقش پیش بریم.
‫از کلمه غوطه ور شدن استفاده ‫میکنم.
‫اما شما واقعا ‫با گوشت و خون
‫وقتی که دارید اونجور فیلمی رو میسازید، ‫تا اون آخر
‫که فیلم رو نمایی شد،حسش میکنید.
‫و یادمه که رفتم به ‫سینما یک
‫فکر میکنم اون بود،در خیابان 59ام، ‫یا در Third Avenue،هرچی
‫فیلم رو معرفی میکردم،با چند نفر ‫سلام علیک میکردم،میرفتم خونه
‫و در رو قفل میکردم.
‫دو بلوک اون طرف تر زندگی میکردم.
‫تنها میرفتم خونه، ‫و در رو قفل میکردم.
‫میگفتم که تنهام بذارین.
‫اونجوری که فیلم رو می دیدید، ‫اون ماهیت دیوانه وارش
‫و اون پاشِش همه چیز ‫از هم
‫و اون آدم هایی که ‫درگیرش بودن و خلاصه همه چی
‫بعدش یاید یه مدتی رو ‫با خودتون تنها می بودید.
‫ولی به هر روش، ‫حس کردم که میتونیم،
‫مخصوصا در اون فیلم، ‫بازش کنیم و
‫و با شکوه ترش کنیم.
‫چونکه این قسمتی از ‫جاذبه--
‫اون قسمتی از جاذبه اون ‫دنیا هست،مخصوصا
‫اون صحنه نمایشی از دختر ها ‫روی استیج
‫و اون پشت صحنه، ‫و این چور چیزا.
‫جلو تر تضاد هست، ‫در تقابل ها.
‫برای مثال،یه صحنه عالی ای وجود داره
‫بیت Joe Pesci و Bob DeNiro ‫در وسط بیابان.
‫هیچی اونجا نیست، ‫فقط اون دوتا در بیابان
‫و بحث میکنند.
‫و شما،اون تغییر رو حس میکنید.
‫بازم میگم،تضاد ها ساخته میشن ‫تا آدم هایی که واقعا
‫کنترل میکنن همه چی رو ببینید، ‫اون ایتالیایی های قدیمی در یه جایی
‫به اسم "خونه".
‫چونکه ما اجازه نداشتیم از اسم ‫Chicago استفاده کنیم.
‫به خاطر مشکلات قانونی.
‫پس فقط نوشتیم "خونه".
‫و می دیدید که فقط ‫دور هم جمع میشدن
‫در یه مکانی که خیلی ساده و خاکی بود، ‫در یه گاراژِی
‫یه جای کوچیک داشتن
‫که میتونستن بشین قهوه بخورن ‫و حرف بزنن.
‫و بقیه،دلقک ها و ‫ادمای بیهوده
‫و آدمای قویشون ‫برن به وگاس
‫و براشون پول بسازن.
‫و فکر میکنم که خیلی خوب
‫در مقابل زرق و برق ‫وگاس،ظاهر شد.
‫(موسیقی درحال پخش)
‫ساختن دنیای Gangs of New York
‫یه چیز خاصی در خورد کیفیت ‫فیلم های Pasolini بود
‫که یه جور حس آزادی از ‫کیفیت رو داشت
‫که به نظر نمیرسید که گرفتار ‫طراحی تولید زایادی،شده باشه.
‫بازم،یه حس اعتبار داشتن
‫Danilo Donato طراح تولید بود
‫و طراح لباس،Piero Tosi ‫همه این آدما با هم کار کردن
‫و من واقعا تحسین میکنم که ‫با خیلی کم،کار خیلی بزرگی انجام دادن
‫برای مثال،در Medea، ‫شخصیت Maria Callas،گردن بندش
‫چوبی هست،تکه هایی از چوب ‫فکر میکنم
‫و این جور چیز ها،برای من ‫یه دنیای دیگه باز کرد
‫به علاوه اون،شدت هست ‫وقتی که یه کسی شدت رو به کارش میبره
‫مثلا فیلم Fellini Satyricon، ‫جایی که شما
‫حس میکنید که، ‫مخصوصا در Satyricon،
‫که علمی تخیلی هست، ‫اما برعکسش
‫عملی-تخیلی برعکس هست.
‫پس در Gangs of New York ‫مخصوصا در اون
‫عمداً،تا اونجا که میتونستم
‫با اون حس و معنی واقع گرایانه،
‫اما با عناصر علمی-تخیلی ‫به صورت برعکس،فیلم رو ساختم
‫و باید بگم که حتی در ‫Gangs
‫که چیز هایی داخل فیلم هست ‫که حس علمی تخیلی بودن میدن
‫اما از واقعیت اومدن،
‫از مدارک تاریخی.
‫ولی میخواستم که ببرمتون ‫به یه دنیا و زمان دیگه.
‫پس الهام گرفتن از ‫فیلم ساز های ایتالیایی
‫من رو قادر به انجام این کار کرد.
‫و Dante Ferreti ‫برای مثال
‫منطقه five points رو طراحی کرد، ‫ذاتا میدونست که
‫چکار باید بکنه.
‫و بعد ما جلو تر میبردیمش.
‫برای مثال،فکر میکنم که ‫Satan's Circus بود،بیل قصاب هم یه بار بلند داشت
‫بیل قصاب.
‫میدونی.
‫یه نگاهی به خودش و طراحیش انداختیم، ‫و من گفتم،بیایم یه درخت بذاریم
‫وسطش.
‫چونکه،اونا دارن کار میکنن
‫و دارن یه سری ‫مکان هایی رو میسازن--
‫اینا واقعا اون قشر از ‫جامعه نیستن که
‫ساختمونی رو بسازن ‫طرحی داشته باشه،و تاییده
‫شده باشه توسط دولت و ‫شورای شهر
‫و این جور چیزا.
‫اونا همینطوری که جلو میرن، ‫ساختمون میسازن.
‫یه جورایی شبیه ‫حلبی آباد هست.
‫پس یه درختی گذاشتیم وسطش، ‫و دورش رو کار کردیم که
‫انگار از خود زمین زده بیرون
‫و مردمش سعی دارن تا ‫در این محیطی که شهری
‫قلمداد میشه زندگی کنن.
‫همش درحال ساخته، ‫از شهر هایی
‫که در غرب هستن،جایی که مثلا ‫McCabe & Mrs.Miller رو میبنید،فرق داره
‫مثلا چوبش،تازس.
‫تمیزه
‫ساییده شده نیست.
‫آب و هوا خورده نیست، ‫چونکه تازس
‫اما در نیویورک، ‫با توجه به نوشته ها
‫و سوابق تاریخی ‫و اولین تصاویر
‫از تصاویر در دهه 1870،
‫و در طول بزرگ شدن ‫یک سری ساختمون
‫در پایین شهر در جنوب شرقی ‫نیویورک بود،که قطعا
‫از قرن 18 بودن.
‫یه مغازه مرغ فروشی بود،
‫فقط دوتا مغازه بود، ‫و یه جورایی شبیه کلبه بود
‫و شیروانیش داشت ‫فرومیریخت
‫که روی طبقه دوم بود.
‫نمیدونم اون بالا چه خبر بود.
‫اما زیرش مغازه مرغ ‫فروشی بود
‫که میرفتی تا مرغ بخری
‫و همونجا جلوی روت میکشتش.
‫پس یه جورایی خیلی ‫قدیمی و اولیه بود.
‫از این مکان ها، ‫اینقدر استفاده شد
‫تا وقتی که اساسا ‫خراب شد.
‫چونکه به ندرت ‫خبری در روزنامه وجود داشت
‫درمورد چیز هایی قبل از
‫شورش های نیویورک در سال 1863.
‫فقط یه چیزی بود که ‫رهاش کرده بودن و فراموش شده بود.
‫خب پس یه جورایی ‫همونطور که داشتن توش زندگی میکردن
‫گسترشش هم میدادن.
‫ولی در ذهن من اونطوری ‫نیومد که
‫تازه باشه،بیایم بگیم، ‫مثل یه شهر در غرب که
‫داشت ساخته میشد،و شما ‫فضا داشتید.
‫اما در پایین شهر ‫فضایی نبود.
‫همه چیز بالای هم دیگه بود.
‫و غار هایی ‫زیر شهر بودن که،
‫که یه سری مردم ما رو بخاطرش ‫انتقاد کردن،چونکه
‫زیادی جدیش گرفتن.
‫من گفتم که،نه،نه ‫متوجه نیستید
‫بزرگ که میشدیم،از این ‫تونل های زیر شهرمون خبر داشتیم
‫میدونستیم دیگه.
‫و شاید یه نفر مسخره کنه بگه
‫در مورد تمساح های داخل ‫فاضلاب هم بگو پس.
‫ولی باید بگم که، ‫زیر اون خونه های اجاره ای که الان هستن
‫فروشندگان مواد اصلی ‫و جزئی ای بودن
‫و خیلی از این تونل ها بخاطر ‫این بود که ملت
‫سعی داشتن که از کلاه برداری هایی ‫که داشتن انجام میدادن فرار کنن.
‫از دست پلیس یا گنگ های ‫رقیب فرار کنن
‫و اونجور چیزا.
‫و میرفتید داخل یه ساختمانی،
‫در خیابان الیزابت
‫و از خیابان مالبری سردر میاوردید.
‫اینجوری فرار میکردید.
‫دیگه همه میدونستن.
‫خیلی ازینا بسته شده.
‫و این چیزا وجود دارن.
‫پس ما ازش استفاده کردیم ‫و بازش کردیم،
‫مثل آبجو سازی قدیمی، ‫و در اون نمایی که
‫از وسط نصفش کرده بودیم.
‫همه اون محفظه و ‫قسمت ها رو میبینید.
‫اون اتفاق های مختلف ‫رو میبینید که در جریانه.
‫کار های زشت و شنیعی که ‫در اون آبجو سازی قدیمی درحال وقوع هست.
‫خیلی از فیلم ها قطعا از به اون ‫رجوع میکن
‫The Ladies Man اثر Jerry Lewis
‫جایی که اون صحنه رو ‫نصف کرده بود
‫و لحظه خیلی خارق العاده ای بود
‫و ما اون ایده رو نگه داشتیم.
‫و مشخصا،وقتی که یه ‫مکانی رو میبنید که از وسط نصف شده
‫و اون قسمت های مختلف ‫رو میبینید
‫اتاق های مختلف و فعالیت های ‫مختلفی که انجام میگیره
‫قرار نیست که طبیعی باشه.
‫قرار نیست که واقعی باشه.
‫امیدوارانه میتونید ‫انتظار داشته باشید که
‫هر اتفاقی در ظاهر فیلم و رفتار
‫بازیگر ها در فیلم بیافته.
‫و ما روی اینکه تونل ها بزرگ ها تر ‫و پیچیده تو بودن
‫از چیزی که کسی فکر میکنه، ‫تاکید کردیم.
‫اما من میدونم که این ‫به این معنی هست که
‫مردم قایم میشدن،مردم ‫دائما زیرزمین کار هایی رو انجام میدن
‫و هنوز هم همه جا ادامه داره.
‫و به عنوان یه مفهوم برداشتیمش
‫و وارد جزئیاتش شدیم، ‫و یه جورایی غیر عادی ترش کردیم.
‫(موسیقی در حال پخش)
‫به وجود آورن ظاهر سبک موزیکال هالیوودی ‫به New York, New York
‫من وارد یه پروژه جدید به اسم ‫New York, New York شدم
‫درست در سال های ‫76،77 در لس آنجلس
‫که در اوج غرور و عشقم
‫نسبت به هالیوود قدیمی بود، ‫که داشت رو اون موقع هم نابود میشد
‫و برای اینکه یه مقداریش ‫رو برگردونم،یا حداقل
‫چطوری بگم،جنبه های ‫هالیوود قدیمی رو اکتشاف کنم
‫تصمیم گرفتم که اون فیلم رو ‫جوری درست کنم که
‫طراحی تولید،و ظاهر تصویر ‫ نشانه ای از
‫از سینمای استدویی ‫موزیکالی از
‫دهه 40 و 50 هالیوود باشه.
‫یعنی که میدونیم اون یه ‫نشانه بود
‫قبل از Stanley Dunn و Gene Kelly ‫New York, New York رو درست کنن
‫نیویورک یه شهر فوق العاده هست، ‫و در اصل هم در نیویورک فیمبرداری کردم
‫اون صحنه آغازی، ‫قبل از اون
‫معمولا از نشانه یا کدی از نیویورک ‫درست میکردن.
‫چیدمان های داخلی،جدول ها ‫همیشه یک فوت ارتفاع داشت
‫و میدونستیم که نیویورک واقعی ‫اینطوری نیست.
‫ولی اون رو به عنوان نیویورک اصلی ‫قبولش کردیم.
‫ما رویاشو قبول کردیم، ‫اون فانتزی ای که
‫من میخوام در این دنیا زندگی کنم ‫اصطلاحا،و دوباره
‫روی صفحه به نمایش گذاشتیمش.
‫و در همون زمان، ‫استایل های جدید
‫استایل بداهه گویی،توسعه داستان
‫بداهه گویی موقع کار با بازیگران
‫رو بگنجانیم و بذاریمشون ‫کنار هم.
‫مخصوصا در فیلم موزیکال، ‫با استفاده از---
‫من سعی کردم که ‫با Laszlo Kovacs
‫که ظاهر تکنیک رنگی ‫Technicolor رو انجام بدیم
‫که اون موقع خیلی سخت بود.
‫سعی کردم که با 133 فیلمبرداری کنم ‫اما مجبور بودیم که مجبور بودیم که از 166 استفاده کنیم
‫به خاطر یک تعداد ‫مشکل تکنیکال.
‫اما در اون فیلم ها چطوری بودن؟
‫سعی داشتن چی رو به ‫ما بگن؟
‫همیشه حس کردم که، ‫در استفاده طراحی تولید
‫و زیبا سازی تصویر، ‫اصطلاحا
‫و مفهموم فانتزی.
‫و من همیشه گفتم، ‫که چه اتفاقی بعد از پایان
‫و اینکه همچی تموم میشه،چه اتفاقی میافته؟ ‫آیا قراره که تا آخر عمر به خوبی
‫و خوشی زندگی کنن؟
‫واقعا اینطوریه؟
‫پس من یه جورایی بر ‫ضد این تفکر جلو رفتم،
‫با گشتن در اون قسمتش، ‫گشتن در هرچیزی که در
‫حقیقت میتونستم پیدا کنم ‫در اون زمان در یه رابطه عاشقانه
‫که ربط به دو آدم خیلی خلاق داشت، ‫اون بالا
‫و پایین هاش.
‫در نهایت در این به پایان ‫رسید که اونا به هم نمیخورن
‫که بر خلاف استایلی بود ‫که داشتیم نشون می دادیم.
‫اون استایلی که داشتم ارائه میکردم.
‫ما حتی اونقدر پیش رفتیم که ‫همه چیز رو با لنز 32 میلیمیتری
‫بگیریم،تا یه جوری نگهش داریم--
‫یه جورایی،اگه که ‫روی تلویزیون ببینیدش
‫باید درست به نظر برسه، ‫باید شبیه به یه فیلم قدیمی باشه
‫اما فکر میکنم که ‫استایل سازی خیلی مهمه
‫در کد و نشانه گذاری.
‫منظورم اینه که،در ‫استایل بازیگری مخصوصا
‫که در پیش زمینه بود.
‫و وقتی که زمانش رسید تا ‫فضای بیرونی Greenbriar رو انجام بدیم
‫تصمیم گرفتیم که ‫کامل انجامش بدیم.
‫Boris یه روش خاص برای ‫طراحی وسایل داشت،که اون
‫چیز های غیر ضروری رو ‫دور میکنه.
‫و در این مورد،خطوط ‫عمودی درخت ها
‫همه اون منظور بود.
‫و میدونستیم که یه تصویره فقط.
‫واقعا در مورد آدم هاست
‫وقتی به دوتاشون نگاه میکنید
‫اون کتی که پوشیدن،همه ‫اینا
‫در نهایت همش در مورد ‫اون دوتاست.
‫و یه جورایی فکر کنم که من
‫داشتم سعی میکردم که بفهمم ‫چرا اینقدر درگیر
‫این آدما و فیلم هایی ‫که وقتی که جوان تر بودم می دیدیم،بودم
‫با اینکه کاملا میدونستم ‫پس زمینش فیکه.
‫پس چرا ما سوال رو ‫به خود شما ندیم
‫و ببینیم که آیا میتونید ‫باهاش روبرو بشید.
‫یعنی چی؟
‫میتونید یکی رو بزارید روی ‫صحنه،اون شخص
‫یه مونولوگ بگه ‫روی یه صحنه در تاریکی
‫و باز هم میتونید همه چیز ‫رو ببینید.
‫چطوری میشه؟
‫هیچ صحنه ای وجود نداره.
‫هرازگاهی من احساس ‫راحتی بیشتری میکنم
‫در لوکیشن های واقعی ‫و صحنه های طبیعی تر
‫اما من ماهیت انتزاعیش ‫رو دوست دارم
‫چونکه میخواستم که پیش ‫مردم بمونم
‫و منظره ای رو اطرافشون داشته باشم ‫که انتزاعی بود
‫این چیزی بود که یه جورایی ‫آزمایش بود
‫و یه زمان هایی بود که میتونستیم ‫اون طوری آزمایش کنیم.
‫بی نظیر بود.