‫(موسیقی در حال پخش)
‫لوکیشن
‫دنبال لوکیشن بودن
‫بعد از جنگ جهانی دوم، ‫شروع کردن
‫به فیلم گرفتن در نیویورک.
‫Kiss of Death، Cry of The ‫City یه حس مستند درام داشت
‫House on 92nd Street، ‫این جور چیزا.
‫و فیلم های بیشتری ‫گرفته میشدن--
‫Naked City-- اون موقع ‫در نیویورک داشت فیلم برداری میشد.
‫و شروع به میکس صدای روی ‫صحنه با تصویر اصلی
‫شد.
‫و یواش یواش تبدیل به کاری شد ‫که امروزه میکنیم.
‫در اواخر دهه 50 یا اوایل 60
‫وسایل سبک تر شدن و ‫میتونستیم که هرجایی فیلم‌برداری کنیم
‫ظاهرا.
‫اما در اوایل دهه 90، ‫Fedrico Felini
‫تاحالا بیرون از ایتالیا فیلم نگرفته بود.
‫میگفت که ‫جاهای دیگه رو درکی ازش نداره.
‫میخواست که یک سری ‫از فیلم بسازه
‫در مورد شغل ها و اشکال ‫مختلف
‫در فیلم سازی.
‫یک ساعت فیلم ‫مثلا در مورد بازیگر.
‫یک ساعت در مورد تهیه‌کننده.
‫یک ساعت در مورد کارگردان.
‫یک ساعت در مورد نویسنده، ‫و این جور چیزا.
‫و ما سعی داشتیم که ‫کمک کنیم به پروژه.
‫یادمه که،یه بودجه ای ‫هم دریافت کردیم
‫برای فیلمی که میخواست در مورد ‫تهیه کننده بسازه.
‫و در فیلم‌نامه،کاملا ‫به سبک Fellini بود
‫و وارد جزئیات خیلی ریز ‫پیدا کردن لوکیشن شد.
‫و گفت که، ‫خیلی مهمه که
‫مدیر محصول و تهیه کننده رو ‫در مورد پیدا کردن لوکیشن
‫حالی کنیم.
‫مخصوصا وقتی که از ‫اول صبح شروع میکنید
‫و بعدش باید یه توقفی یه جایی ‫داشته باشید و بعد ادامه بدید.
‫نکته اصلی اینه که یه لوکیشنی رو ‫در وسط روز(ظهر) انتخاب کنی
‫که در اصل نمیخوای ازش استفاده کنی،اما ‫نزدیک بهترین رستوران هست
‫تا بتونی یه ناهار خیلی خوب ‫بخوری.
‫و این لحنی بود که ‫در مورد
‫نقش های مختلف
‫فیلم سازی داشت
‫و خدمه که تصویری رو میگرفتن، ‫توضیح میداد.
‫لوکیشن یاب--میخواید که اون بره بیرون
‫کسی که میدونه دقیقا ‫چی میخواید
‫اگه که دقیقا خودتون ‫میدونید که چی میخواید.
‫و منظورم اینه که، شما
‫ممکنه حس کنید که یه چیزی ‫که
‫یه حس مکان و زمان خاص ‫رو با خودش داره میخواید.
‫آجری باشه،اما شاید ‫ یه کمی هم گچ داشته باشه
‫دقیقا مطمعن نیستید.
‫پس اون آدم باید بره و
‫چهار یا پنج--شش-- ‫یا شاید هم پیشتر،ظاهر های متفاوت پیدا کنه
‫و بیارشون پیش شما تا ‫بتونید تصمیم بگیرید.
‫اما،میدونید،فیلم برداری
‫یا حتی ویدیو گرفتن از لوکیشن ‫ها امروزه
‫خیلی فریبنده هست.
‫باید خیلی مراقب باشید.
‫بهترین کار اینه که ‫همیشه خودتون برید سر صحنه.
‫من خودم به شخصه ‫دنبال لوکیشن گشتن رو دوست ندارم دیگه.
‫نمیتونیم با این ترافیک ‫هیچ جایی بریم.
‫ترافیک خیلی سنگینه--ماشینا--
‫جاده ها پر از دست‌انداز.
‫زمان خیلی زیادی میبره تا ‫برسی به یه جایی.
‫نگاش میکنی و راضیت ‫نمیکنه.
‫اما،ببین،این یه قسمتی از ‫پروسه هست.
‫باید بهترینتون رو بذارید.
‫(موسیقی در حال پخش)
‫زمانی رو در لوکیشن‌تون بگذرونید ‫قبل از اینکه فیلم‌برداری کنید
‫در تصاویر داخل ویدیو،بعضی وقت ها
‫همه چیز خیلی خوب به نظر میاد.
‫و میگید که، قبلا هم این کار رو کردم، ‫میخوام برم که فیلمبرداری کنم
‫لازم نیست که ببینمش.
‫خب،وقتی که میرم اونجا، ‫فرق کرده.
‫و باید از قبل میرفتم.
‫در بعضی موارد،میتونیم که از یه جایی ‫به جای دیگه بریم،بعضی از موارد دیگه
‫خب نه.
‫اگه خودتون به نرید به سر محل
‫ممکنه ببینید که، ‫فکر کردید که
‫مخصوصا وقتی که دارید ‫با نمودار های ثابت یا سر به فلک کشیده کار میکنید
‫ممکنه فکر کنید که فضای بیشتری ‫از
‫اونچه که فکر میکنید دارید.
‫میرید سر صحنه و میفهمید که
‫عه،من نمیتونم دوربین رو بخاطر ‫این در اینجا،بذارم.
‫اینجا یه صحنه نیست، ‫نمیشه توش حرکت کرد.
‫وقتی که داشتم Shuter Island ‫رو فیلم برداری میکردم،
‫یه صحنه داشتیم که سعی میکردیم ‫از این لوکیشن بیرون بریم.
‫درواقع لوکیشن نبود.
‫یه جایی بود که ازش به عنوان ‫sound stage استفاده میکردیم
‫یه جایی در ماساچوست-- ‫خارج از بوستون بود.
‫و Dante Ferretti و من، ‫که طراح تولید بود--
‫و یه پله یه مارپیچ ‫داشتیم
‫و قرار بود که در مقابل ‫صفحه سبز قرار بگیره
‫و واقعا زیر فشار زیادی بودیم ‫که فیلم رو تموم کنیم
‫و این صحنه مهم رو داشتیم ‫در روزش بعدش،
‫که از پله مارپیچ بالا دویده میشد
‫تا در رو با لگد باز کنه و غیره.
‫اون صحنه اوج داستان در فیلم.
‫و میخوام برم که، ‫بعد از اون روز فیلمبرداری
‫به یه قسمت دیگه از صحنه-- ‫داخلش یه صحنه ساخته بودیم
‫
‫رد شدم و Dante گفت، ‫بیای یه نگاهی به پله بنداز
‫مطمعنم که خوبه.
‫گفتم اره---میدونست که کاملا چیه
‫چونکه از قبل ازش طرح و ‫مدل داشتیم.
‫و یه نگاهی بهش انداختم و گفتم، ‫اره،واقعا خوبه
‫و میخواستم برم که گفتم، ‫میتونی بچرخونیش؟
‫گفت، چی؟
‫گفتم، میتونیم بچرخونیمش؟
‫گفتش که باید زمین برو ‫براش بکنیم.
‫منم گفتم اره همون.
‫پس همیشه یه چیزی هست ‫که بهتره خودتون ببینیدش.
‫بهتر بود روز قبلش می دیدمش
‫اما تونست که ‫همون روز انجامش بده.
‫چونکه فکر میکنم که ‫پیش بینی کرده بود که چی میخوام
‫و از قبل هماهنگ کرده بود.
‫که ما پله مارپیچ رو میچرخونیم ‫همزمان که
‫دوربین داشت دورش میچرخید.
‫و به جهت مخالفش میچرخوندیمش، ‫خلاف عقربه ساعت.
‫پس اینو میدوسنت،اما ‫مشکی بود که--
‫در موردی مثل اون،کلی صحنه مختلف ‫و
‫تغییرات خیلی زیادی در ‫هوا بود که
‫که خیلی سخت میشد که حواستون ‫به بررسی لوکیشن ها
‫میبود.
‫و من مدام سوپرایز میشدم.
‫خیلی اتفاق میافتاد-- ‫مدام همش
‫سوپرایز میشدم با خود لوکیشن و ‫محدودیت هاش.
‫و بعد باید بفهمید که چطوری ‫محدودیت ها
‫میتونن به مزیت تبدیل شن، ‫به یه چیز دیگه تبدیل شن
‫پس همیشه خیلی خوبه که--
‫اگه که صحنه ای نمیسازید--
‫که برید به لوکیشن و ‫کمی زمان در اونجا بگذرونید.
‫(موسیقی در حال پخش)
‫تنها چیزی که مهمه ‫اونیه که روی صفحه هست
‫تنها چیز مهمی که ‫اهمیت داره
‫چیزی هست که روی صفحه ‫به نظر میرسه.
‫و هنوز هم بعضی وقت ها ‫سوپرایزم میکنه
‫وقتی که روی صفحه میبینیمش.
‫خیلی وقت ها ‫موقعیتی رو داشتیم جایی که
‫برای بازیگر سخت بود که ‫روی صحنه کار کنه
‫به خاطر درکی که ‫از واقعیت اطرافش داشت
‫و روی اینکه شخصیت این رو ‫چطوری ببینه تاثیر میذاشت
‫ولی روی فیلم درست به نظر میرسید.
‫و وقت هایی هست که ‫آدما میتونن انجامش بدن،
‫وقت های دیگه ممکنه ‫لازم باشه تغیراتی بدید
‫اما در نهایت این چیزی هست که ‫هیچکاک
‫به Francois Trufaut گفت.
‫تنها چیزی که مهمه اینه ‫که چطوری روی صفحه به نظر میرسه.
‫کاملا هم راست میگفت.
‫چطوری میخواد در فریم ‫ظاهر شه،حس اون مکان
‫وقتی که می بینیدش،اون حال و هواش.
‫همشون خوبن،اما ‫تماشاچی هم همینو می بینه.
‫پس باید همیشه فکر کنید.
‫
‫اگه برید که یه مکانی رو ببیند، ‫برای مثال،که نور دهیش بد باشه
‫اگه برید به یه مکانی که ‫از زمین تا سقف پنجره داره
‫و 9 شب برید اونجا و
‫دارید یه صحنه روز در اونجا میگیرید، ‫خودش معلوم نمیشه.
‫باید اون حس صبح بودن رو ‫درونش به وجود بیارید
‫باید یه حسی که ‫در ساعت 2 بعدازظهر
‫چطوری،ایجاد کنید.
‫معمولا آخر سر از مکان های
‫خیلی زیادی فیلمبرداری میکنید.
‫منظورم اینه،در age of innocence--
‫the age of innocence،در نیویورک فیلم گرفتیم ‫همون شهر Troy
‫در Boston،در Philadelphia
‫و همیشه باید فکر کنید که چطوری
‫همشون به عنوان یه ‫دنیای منسجم کنار هم قرار میگیرن.
‫نیویورک سال 1870 ‫واقعا وجود نداره.
‫در قسمت هایی از بروکلین، ‫یه سری فضای داخلی هست
‫فضا های خارجی در شهر Troy ‫یا فضا های داخلی در شهر Philadelphia
‫هم.
‫پس باید همه اینا رو کنار ‫هم میذاشتیم.
‫Dante Ferretti فهمیده بودش.
‫برای اینکه اون حس ‫نیویورک دهه 1870 رو به وجود بیاره.
‫مثل فیلم های دوره های انگلیس نیست، ‫که
‫وقتی که میرید به یه خانه اربابی ‫یا یه جور ایالتی.
‫و وجود داره،سرجاشه.
‫قطعا اون هم راحت نیست، ‫اما مسئله سر
‫ساختن وجود چیزی هست.
‫اینجا،کار سخت میشه.
‫(موسیقی در حال پخش)
‫حل مشکلات لوکیشن
‫در مورد Taxi Driver،همه ‫لوکیشن هاش در نیویورک بودن
‫ساختیمشون--مثل ‫صحنه بود.
‫تونستیم که ساختمونی رو بگیریم ‫که قرار بود تخریب بشه
‫و تونستیم که این ساختمون ‫رو بگیریم،
‫و تونستیم که از لوازم ‫راهرو اش استفاده کنیم
‫در خیابان 89ام و ‫و Columbus بود.
‫اوایل نو سازی بود.
‫خیلی از وسایل داشت ‫دور ریخته میشد.
‫که آخراش رو در ‫Taxi Driver میبنید.
‫و تونستیم اون ساختمون ‫رو بگیریم
‫و از وسایل راهرو استفاده کنیم ‫تا صحنه پایانی رو بگیریم.
‫اون صحنه آخر فیلم.
‫و در بالای طبقه اول
‫طبقه اول آپارتمان Iris بود
‫تونستیم که ازش استفاده کنیم.
‫و بعد در پایین راهرو،ما
‫آپارتمان Travis رو ساختیم، ‫که در یه جای دیگه بود
‫ولی تونستیم که از کل ساختمان ‫به عنوان بیس استفاده کنیم.
‫تا اونجا که Schrader داخل ‫فیلمنامه نوشته بود که
‫که دوربین در آخر ‫فیلم برداری
‫مستقیم به پایین خیره شده، ‫از اون بالا.
‫اتفاقی رو که افتاده ‫دنبال میکنه
‫تا داخل خیابان.
‫تا پایین پله ها،
‫بهتره بگم.
‫و ما تونستیم که،با ‫گرفتن اون ساختمان
‫تونستیم که
‫اون آپارتمان ها رو داخل ساختمان ‫بسازیم
‫و در عین حال،شروع کردیم به ‫بریدن به داخل سقف
‫تا ریل یه دوربین بذاریم توش.
‫سه ماه طول کشید تا ‫سرهمش کنیم
‫فقط ریل رو بذاریم روی سقف.
‫و تونستیم اون چیز های اضافی
‫که هنوز روی سقف بودن رو ‫در بیاریم.
‫از وقتی که فیلم برداری میکردیم ‫به سقف نیاز داشتیم
‫یه سری چیزا گذاشتن توش ‫و اوردنش بیرون
‫حدودا سه ماه طول کشید تا ‫تونستیم همش رو ببریم
‫و اون مسیری که ‫پایان فیلم میبیند رو بسازیم
‫و بعد بخاطر بعضی از محدودیت ها،
‫فقط بهمون 20 دقیقه داده بودن تا ‫انجامش بدیم
‫که خیلی استرس برامون داشت،اما ‫نما رو گرفتیم.