‫انتخاب بازیگران
‫انتخاب بازیگر 85-90% ‫فیلمه
‫من اولش مدیر بازیگران ‫بودم
‫و من یه چندتا ‫آگهی در روزنامه بک استیج میذاشتم
‫فکر میکنم که اون بود.
‫و ما Harvey Keitel ‫رو پیدا کردیم
‫در سال 1965 اومد به ‫اصطلاح "مصاحبه"
‫در دانشگاه NYU، ‫که درواقع خودم و دوستم بودیم
‫و یه سری ادم دیگه ‫بخاطر فیلم های کوتاهم.
‫اما در عموما، ‫در اون زمان
‫دوستات و پدر و مادرت ‫رو برمیداشتی
‫و میذاشتیشون داخل فیلم ‫چونکه مجبور بودن که کار رو برات انجام بدن.
‫دیگه پدر و مادرت هستن.
‫و اگه بیکارن و در دسترس ‫هستن
‫و خیلی هم پیچیده نیست، ‫دیگه باید انجامش بدن.
‫خب اساسا ‫یه فیلم خونگی بود
‫Mean streets مثل یه فیلم ‫خونی هست اما--نه دقیقا
‫در یه جاهایی،اره هست
‫
‫اما در اصل ادم های ‫خیلی زیادی در کادر هستند
‫حتی در مثال رابرت دنیرو ‫که در این
‫حال و هوا بزرگ شد ‫و خیلی از ادم هایی که
‫فیلم میساختن رو میشناخت، ‫و صحنه هایی از راهرو هایی که
‫ما توش بزرگ شدیم و ‫ادم های اطرافمون،انگار
‫مثل یه تلاش دست جمعی بود.
‫از اون موقع به بعد، ‫تونستم روی چند تا
‫2 یا 3 تا فیلم کار کنم، ‫که فرایند انتخاب بازیگری خیلی مهمی داشت با
‫Sis Corman که ‫برای Raging Bull و King of Comedy
‫و Last Temptation of Christ هم ‫کار کرد
‫اما در اواخر دهه 80 ‫دیگه با همون مدیربازیگران
‫Ellen Lewis کار کردم.
‫و الن یه جورایی
‫خب،البته ما درمورد ‫پروژه بحث میکردیم
‫و اون متوجه میشه که ‫میخوام چیکار کنم.
‫و معمولا میدونه که چی میخوام.
‫بریا Goodfellas برای مثال، ‫میبردمون به
‫رستوران Rao ‫و در یک شب
‫برای 5 تا نقش از ادم های ‫داخل رستوران بودن بازیگر میگرفتیم
‫پس ما برای اونجور فیلم ‫ها از اون به بعد
‫از این روش استفاده میکردیم.
‫اما یه طیفی از انتخاب ‫هم بهم میده.
‫و جواب میدم و ‫تصمیم میگیرم.
‫دلیل اینکه باهم کار میکنیم ‫اینه که میتونم
‫بگم که ‫ادم هایی که برام میاره
‫بیشتر وقت ها ‫باهاشون ارتباط میگیرم.
‫پس یه جورایی ‫یه سلیقه رو داریم.
‫و همیشه میگم که ‫انتخاب بازیگر 85 تا 90%
‫فیلم هست برای من.
‫پس همه شما هایی که ‫تازه شروع کردید،میخوام تکرار کنم که
‫روی چیزی که میخواید ‫پا فشاری کنید.
‫و با یه چیزی که بگی نزدیکشه ‫یا از بهترین ها دومی هست راضی نشید
‫و فکر نکنید که یه میانبری هست.
‫ملاقات با مردم هست ‫و صرف کردن وقت
‫ حرف زدن باهاشون، ‫و بعد کنار هم گذاشتنشون
‫با بقیه بازیگر ها هم داره.
‫این مسئله اصلی هست.
‫و ببینید که چطوری ‫بازیگر ها جواب میدن.
‫فکر میکنم که ‫متفاوت باشه با
‫که مثلا یه ‫استدیو ایی
‫مثلا در بعضی از فیلم ها
‫فیلم ساز ها ‫باید با یه سری از بازیگر ها
‫بخاطر مسائل قراردادی کار کنن.
‫و اغلب اوقات باهم ‫کنار نمیان.
‫ولی این قرار داد هست، ‫و باید اینکار رو کنن.
‫اینجا مسئله این نیست.
‫من نمیکم که ‫نباید دوست بشید
‫ولی باید--
‫اینی که میگم ‫نکته اصلی برای انتخاب بازیگر هست،
‫و بخاطر این هست که ‫انتخاب بازیگر خیلی مهمه.
‫مرد یا زن بازیگر باید بدونه که ‫و این مسئله هم مخصوصا برای بازیگر هاست
‫میخواید با بازیگر هایی ‫کار کنید که،
‫همتون سر ساختن ‫همون فیلم توافق دارید.
‫این نکتش هست.
‫حالا،چطوری همتون ‫یک فیلم رو بسازید
‫این قسمتی از روندی هست که ‫چطوری با بازیگر ها کار کنید.
‫یه جورایی بده بستون هست.
‫ولی اگه همتون دارید "یک" فیلم ‫میسازید،میدونید که
‫و مدیر بازیگران تون ‫میدونه که
‫اون بازیگر هایی رو براتون ‫انتخاب کنه که
‫ذهنیتشون مثل هم باشه، ‫بعد از این امکان ساختن
‫فیلم رو دارید.
‫و یه اندازه ی کار ‫غیرمنتظره میگیرید.
‫با بازیگر هایی کار کنید که ‫میدونن دارید چیکار میکنید
‫من فهمیدم که ‫بازیگر هایی که داخل فیلم میبینم
‫بهشون واکنش نشون میدم.
‫حالا،خیلی سال هست که ‫از دهه 40 و اوایل دهه 50
‫فیلم هایی که دیدم، ‫بازی ها یه استایل خاصی بود،
‫مال زمان خودش بود،که از ‫سنت های هالیوود بیرون میومد
‫یا از انگلستان، ‫برای مثال بازی های عالی ای مثل Alec
‫Guiness و Oliver و James mason ‫و خیلی های دیگه
‫و هالیوود هم البته ‫بزرگ های خودش رو داشت.
‫ما Stewart و Cary Grant و Hary
‫Fonda و خیلی های دیگه رو داشتیم ‫Maureen O'Hara و John Wayne
‫و همه کسای دیگه.
‫ولی اونا مال یه دنیای دیگه بودن.
‫و البته در اینگلیس هم ‫از یه دنیای دیگه.
‫تا وقتی که فیلم های ‫Kazan رو دیدم.
‫و در Waterfront و ‫East of Eden دیدم که
‫و هردوی اونا مال یه سال بودن، ‫فکر کنم،یا یه سال بعد هم
‫و از نظر رفتاری ‫یه الهام بودن.
‫و واقعا از چیز هایی که ‫الهام گرفتم
‫نگاه کردنشون روی صفحه
‫بار ها و بار ها.
‫فکر میکنم که پیمانه من باشه.
‫اون جایی هست که رجوع میکنم.
‫و تا یه جاهایی من ‫کار های Cassavetes رو دوست دارم
‫اونجوری که روی ‫Italianamerican کار کردم،
‫مستند پدر مادرم، ‫جایی که داستان میگن
‫و بازی میکنن، ‫ولی آیا واقعا بازی میکنن؟
‫و اون موضوع خاص و اون ‫داستان خاصی که من میسازم
‫خودشون رو به اون روش ‫بازیگری و هدایت کردن
‫میدن.
‫اما در اصل بازیگر باید از قبل ‫خودش در اون حالت باشه،یه جورایی.
‫همونطور که گفتم، ‫نمیتونید به یکی بگید
‫که چطوری به یه ماشینی تکیه بده ‫در سال 1995 در خیابان الیزابت
‫یا،نمیدونم،جاهای دیگه.
‫البته،باید بهم بگن که بازجویی در دفتر ‫magistrate چطوریه
‫بیرون از Nagasaki در ‫1632.
‫پس بازم،یه سری چیزای به خصوص میبینم، ‫حول محور اونا کار میکنم
‫اونطوری با بازیگر ها ‫کار میکنم.
‫اما در اصل یه ترکیب هست، ‫اگه که بتونم
‫اون ادم رو روی صفحه ‫پیدا کنم،همینکه دارن کار میکنن
‫همینکه در اون فرایند هستند، ‫انگار که شبیه---
‫و قطعا به نظر نمیرسه که
‫در خیلی از جا ها ‫اصلا داخل فیلمنامه باشه.
‫این چیزیه که من ‫براش امیدوارم،یه چیز طبیعی.
‫اما نه--- ‫من نمیدونم طبیعت گرایی یه
‫نمیدونم رئالیسم چیه.
‫و اینجا جایی بود که ‫من داشتم در مورد
‫ترکیب فیلم داستانی ‫با غیر داستانی حرف میزدم
‫جایی که هردوشون ‫درنهایت تبدیل به فیلم میشن.
‫نمیدونم چی میخواید اسمش رو ‫بذارید.
‫ولی همینجوری هست.
‫دنبال غیر بازیگر ها ‫برای صحت و اعتبار باشید
‫فکر میکنم که،برای من، ‫در اون شرایطی که
‫با اون ادم هایی که اطرافم بودن کار کردم، ‫که قاطی بازیگر ها بودن
‫باید از اون جایی که ‫میخواستم میومدن.
‫باید از اونجای دنیا ‫میومدن.
‫باید از اون فرهنگ ‫میومدن.
‫بهتره بگم که،مخصوصا ‫در بعضی از فیلم های خاص
‫که یک دوره های خاصی ‫از دنیا های خاصی به تصویر میکشیدن
‫مثل Mean Streets یا ‫Taxi Driver یا Raging Bull
‫و غیره ،King of Comedy
‫برای من هم عصر بودم و من
‫حس کردم که ‫بازیگر ها رو با غیر-بازیگر ها میکس کنم.
‫باید بگم که ‫اگه برگردیم عقب
‫به اول فیلم سازی،
‫ما هیچ انتخابی نداشتیم ‫و باید غیر بازیگر ها رو انتخاب میکردیم
‫و این چیزی شد که ‫برای من طبیعی بود.
‫و ما یه جورایی روش ‫حساب باز میکردیم.
‫همچنین این معنی رو میداد که ‫با گذاشتن غیر بازیگر ها با بازیگر ها
‫تا وقتی که بازیگر ها، ‫همه همون "یک" فیلم رو میسازن
‫تا وقتی که درک میکنن
‫اون محیطی که دارن ‫داخلش کار میکنن رو
‫ممکنه بعضی وقت ها گم بشن، ‫اگه هرگونه چیز ساختی ای باشه
‫ممکنه با بودن کنار غیر بازیگر ها ‫گم میشن.
‫بازیگر ها درون نقش هایشان زندگی میکنند
‫Sir ben Kingsley موقع آرایش ‫Georges Melies،حالت خودش رو پیدا میکنه
‫و اون میشه جورج.
‫و من میدونم که ‫اونه.
‫میدونم که اونه،نگاهش، ‫رفتارش،و استفادش
‫از زبان و متن.
‫اون ادمی هست که ‫با متن پیش میره.
‫و اون فیلم به خصوص،و حتی
‫در Shutter Island با بن، ‫میتونید
‫که با متن کار کنید.
‫اون هم وجود داره.
‫رفتارش به عنوان ‫دکتر در Shutter Island وجود داره.
‫اونجا بود،اونجوری که ‫راه میرفت اون نگاهش
‫و این یه جور دیگه از ‫احساس کردن هست
‫چطوری بگم،اون آدم ‫نقشش رو زندگی میکنه.
‫میبینید.
‫من یه اعتمادی داشتم که
‫در واقع،هیچوقت بهش به عنوان ‫Ben Kingsley بهش نگاه نکردم
‫وقتی که داشتیم Hugo رو ‫فیلم میگرفتیم.
‫همیشه شخصیت George ‫بود.
‫من یادمه که ‫نوه بزرگ،فکر میکنم که
‫روی صحنه یه روز ‫در پاریس نشسته بود
‫و اومد که سلام کنه
‫و تونستیم با هم ملاقات کنیم.
‫و بن اومد بیرون و
‫توی سربن بودیم
‫و بن از در اومد تو، ‫از سالن اجتماعات اصلی
‫اومد به لابی.
‫و یک دفعه دختره ‫زد زیر گریه چونکه
‫اون پدر پدربزرگش بود ‫که هیچوقت ندیده بودش،
‫و این خیلی اتفاقی بود.
‫اینطوری نبود که،عه ‫خب این و این،و اون داره بازی میکنه
‫این یهو همون لحظه ‫اتفاق افتاد.
‫پس یه حس از ‫اعتبار و صحت بود
‫در اون شخصیت.
‫چیزی هست که من ‫بسیار تحسینش میکنم
‫و نمتونم انجامش بدم، ‫یا فکر نمیکنم که بتونم
‫در کارگردانی و ساختن ‫با بازیگر های خاصی به اون حد برسم
‫یا حتی انواع خاصی از ‫تصویر ها.
‫فکر نمیکنم که بتونم.
‫اما وقتی که من روی صحنه ‫با آدم هایی مثل
‫Ben و Daniel Day و یه سری دیگه ‫تجربش کردم
‫یه جورایی تعجب برانگیز ‫و ناراحت کننده
‫یه جور زیبایی و قدرت،چیزی که
‫احترام میذاری و تحسین میکنی.