WEBVTT 00:00:00.211 --> 00:00:06.335 ساخت اجرا 00:00:06.664 --> 00:00:12.829 از هر چی دارین استفاده کنین 00:00:13.110 --> 00:00:14.630 یه کتاب خیلی رو من تأثیر گذاشته 00:00:14.630 --> 00:00:16.360 اسمش «هنر اجرا برای شعبده‌بازها» بود 00:00:16.360 --> 00:00:20.460 وقتی خوندمش حدود پونزده ساله بودم 00:00:20.460 --> 00:00:25.830 نویسنده‌ش یه شعبده‌باز حرفه‌ای بود که توی زندگینامه‌ش نوشته 00:00:25.830 --> 00:00:29.190 از سر انزجار شعبده رو کنار گذاشته 00:00:29.215 --> 00:00:34.940 ولی تو همون کتاب یک نمایش رو به عناصر تشکیل‌دهنده‌ش تجزیه می‌کنه 00:00:34.940 --> 00:00:37.010 عناصری که می‌تونین استفاده کنین 00:00:37.010 --> 00:00:42.320 عنصر کلامی رو دارین 00:00:42.320 --> 00:00:45.290 عنصر بصری رو دارین 00:00:45.290 --> 00:00:46.310 و تو کتاب نگاهی به اوپرا می‌ندازه 00:00:46.310 --> 00:00:48.560 و می‌گه اوپرا از لباس خاص استفاده می‌کنه 00:00:48.560 --> 00:00:49.670 از نور استفاده می‌کنه 00:00:49.670 --> 00:00:52.250 از وسایل صحنه استفاده می‌کنه 00:00:52.250 --> 00:00:53.578 از موسیقی استفاده می‌کنه 00:00:56.230 --> 00:00:57.610 چرا شما از همه‌ش استفاده نکنین؟ 00:00:57.610 --> 00:00:59.140 از هر چیزی که می‌تونین استفاده کنین 00:00:59.140 --> 00:01:00.937 بعضی وقتا عملی نیست 00:01:01.150 --> 00:01:05.530 ولی منظور اینه که از همه‌ی بخش‌های شخصیت‌تون 00:01:05.530 --> 00:01:07.630 که می‌تونین استفاده کنین 00:01:07.630 --> 00:01:10.960 اگه می‌خواین بایستین و جوک تعریف کنین این هم یه سبکه 00:01:10.960 --> 00:01:15.010 ولی اینجوری از هر چی دارین استفاده نمی‌کنین 00:01:15.010 --> 00:01:18.010 شاید جوک‌هاتون اینقدر قوی ان که بهترین سبک بیان براشون همینه 00:01:18.010 --> 00:01:19.490 ممکنه اینجوری باشه 00:01:19.490 --> 00:01:22.830 ولی یادتونه باشه زبان بدن هم دارین و زبان بدن 00:01:22.830 --> 00:01:24.400 لازم نیست حتما اینجوری باشه 00:01:24.400 --> 00:01:26.970 ولی حتی وقتی هیچ کاری نمی‌کنین 00:01:26.970 --> 00:01:28.570 دارین از زبان بدن‌تون استفاده می‌کنین 00:01:28.595 --> 00:01:32.620 پس فقط فکر کنین چجوری می‌تونین از این به نفع خودتون 00:01:32.620 --> 00:01:34.450 یا به نفع جنبه‌ی هنری کار استفاده کنین 00:01:34.450 --> 00:01:37.150 وقتی شروع کردم به بررسی جدی استندآپ‌هام 00:01:37.150 --> 00:01:41.330 فهمیدم می‌تونم کلماتم رو به تصویر بکشم 00:01:41.330 --> 00:01:43.160 حالا این کار واقعا رو کاری که من می‌کردم جواب می‌داد 00:01:43.160 --> 00:01:44.340 چون من خیلی از زبان بدنم استفاده می‌کردم 00:01:44.340 --> 00:01:48.509 پس حرف که می‌زدم اینجوری می‌کردم 00:01:48.509 --> 00:01:51.710 واقعا می‌تونستم یک کلمه رو با دستام بیان کنم 00:01:51.710 --> 00:01:53.360 و همون طوری که تو کتابم هم نوشتم 00:01:53.360 --> 00:01:57.750 فهمیدم همیشه جوکی که می‌گم خنده نمی‌گیره 00:01:58.130 --> 00:02:02.664 کلیت کارم بود. همه‌ی کارهایی که می‌کردم یه جا 00:02:02.750 --> 00:02:04.400 جواب می‌داد 00:02:04.400 --> 00:02:08.250 و همه‌ی این‌ها در کنار همدیگه 00:02:08.250 --> 00:02:15.930 دقیق می‌شه به طوری که هیچ‌چیز بی‌جواب نمی‌مونه 00:02:15.930 --> 00:02:17.475 هیچ‌چیز حل‌نشده باقی نمی‌مونه 00:02:18.243 --> 00:02:24.012 دقت حرکت میاره 00:02:24.180 --> 00:02:28.890 الان کوتاه و مختصر حرف زدن رو خیلی دوست دارم 00:02:28.915 --> 00:02:33.030 واقعا دوست دارم موضوعم به دل بشینه 00:02:33.030 --> 00:02:35.430 که اجرام تمیز و واضح باشه 00:02:35.430 --> 00:02:37.500 وقتی می‌گم تمیز، منظورم جوک غیربی‌ادبی و غیرکثیف نیست 00:02:37.500 --> 00:02:40.829 منظورم مرتب بودنه جمله‌های مرتب، همه‌چیز مرتب 00:02:40.829 --> 00:02:42.150 من دقت رو دوست دارم 00:02:44.670 --> 00:02:47.760 نقل‌قولی هست که وقتی 00:02:47.760 --> 00:02:53.168 دانشجو بودم از «ای ای کامینگز» خوندم 00:02:53.168 --> 00:02:54.460 درباره‌ی شاعربودن صحبت می‌کرد 00:02:54.460 --> 00:02:58.410 می‌گفت مردم از من می‌پرسند چرا شاعرم 00:02:58.435 --> 00:03:02.730 و می‌گویم مانند کمدینِ وودویل (گونه‌ای از نمایش کمدی) 00:03:02.730 --> 00:03:07.050 از این دقتی که حرکت می‌آفریند لذت می‌برم 00:03:07.050 --> 00:03:10.120 بهش نگاه کردم دوباره خوندمش و فکر کردم 00:03:10.120 --> 00:03:11.590 یعنی چی؟ 00:03:11.590 --> 00:03:16.360 منظورش از دقتی که حرکت می‌آفریند چیه؟ 00:03:16.360 --> 00:03:20.560 و ۲۵ سال بعد کم‌کم متوجه منظورش شدم 00:03:20.560 --> 00:03:27.400 که هر چی دقیق‌تر باشین هر چی فضا و لحظات بی‌اتفاق کمتری 00:03:27.400 --> 00:03:32.085 وجود داشته باشه دقت به طرز غیرقابل وصفی شما رو جلو می‌بره 00:03:32.110 --> 00:03:35.110 به لحظه‌ی بعد می‌بردتون و نهایتا از این لحظه 00:03:35.110 --> 00:03:36.970 به لحظه‌ی بعد و به لحظه‌ی بعد می‌رین و برای تماشاچی 00:03:36.970 --> 00:03:39.910 تحرک خلق می‌کنین 00:03:39.910 --> 00:03:46.970 چیزی که باعث دقت شما می‌شه تجربه‌ی اجراست 00:03:46.970 --> 00:03:49.995 یهو دیگه فکر نمی‌کنین که بعدش چی کار می‌کردم؟ 00:03:53.510 --> 00:03:57.890 که اگه بخشی از نمایش‌تون باشه می‌شه این کار رو هم کرد و ایرادی نداره 00:03:57.890 --> 00:03:59.120 پس اون حالت رو همیشه کنار می‌ذاریم 00:03:59.145 --> 00:04:00.744 پس می‌خوام بدونین که این حالت رو کنار می‌ذاریم 00:04:00.744 --> 00:04:02.080 همیشه استثنا به حساب میان 00:04:02.080 --> 00:04:05.530 ولی اساسش تجربه است یک جمله رو می‌گین 00:04:05.530 --> 00:04:08.900 و حالا اون جمله رو صد بار گفتین 00:04:08.900 --> 00:04:13.520 و خیلی نامحسوس به دقت می‌رسین 00:04:13.520 --> 00:04:17.589 هر صامت و مصوتی سر جای خودش قرار می‌گیره 00:04:17.589 --> 00:04:20.730 و حواستون به تماشاچی هست 00:04:20.730 --> 00:04:24.360 صدایی رو از بین‌شون می‌شنوین که ممکنه حواسشون رو پرت کنه 00:04:24.360 --> 00:04:27.600 یک نانوثانیه صبر می‌کنین تا 00:04:27.600 --> 00:04:29.850 وقتی هجای بعدی رو ادا می‌کنین تماشاچی صداتون رو بشنوه 00:04:32.820 --> 00:04:35.909 این فقط گردآوری اطلاعاته 00:04:35.909 --> 00:04:41.260 و نگاه کردن به کارتون نه به این صورت که از یک جوک 00:04:41.260 --> 00:04:43.460 به جوک بعدی و بعدی می‌رین، بلکه به صورت یک کار کامل بهش نگاه می‌کنین 00:04:44.219 --> 00:04:49.551 از هر لحظه استفاده کنین 00:04:49.713 --> 00:04:54.120 موقع اجرا همه‌چیز مهمه 00:04:54.120 --> 00:04:56.220 همه‌چیز 00:04:56.220 --> 00:04:59.540 اینجوری نیست که بگین این یه جوک این هم یه جوک دیگه 00:04:59.565 --> 00:05:02.210 بین اون جوک‌ها هم مهمه 00:05:02.210 --> 00:05:04.460 باید ببینین هنوز توجه تماشاچی رو جلب کردین 00:05:04.460 --> 00:05:08.744 بین این دو جوک یا دو نقطه‌ی خنده؟ 00:05:08.744 --> 00:05:10.160 دوست ندارم از کلمه‌ی جوک استفاده کنم 00:05:10.160 --> 00:05:13.520 چون اشاره‌ی ضمنی داره به جمله‌ی اصلی منظورم فقط خنده‌دار بودنه 00:05:13.520 --> 00:05:16.714 کاری کنین که برای شنیدن حرفاتون به جلو خم شن، نه اینکه به عقب تکیه بدن 00:05:17.340 --> 00:05:19.720 حداقل به صورت استعاری 00:05:19.720 --> 00:05:22.870 ولی در مورد اهمیت هر لحظه 00:05:25.930 --> 00:05:30.000 وقتی برای اولین بار پاتون رو روی صحنه می‌ذارین، مهمه 00:05:30.070 --> 00:05:31.210 دارن نگاه‌تون می‌کنن 00:05:31.210 --> 00:05:36.180 چه بدونن چه ندونن، دارن حرکت‌تون رو آنالیز می‌کنن 00:05:36.180 --> 00:05:38.940 و تو اون لحظه دارین صحبت می‌کنین 00:05:38.940 --> 00:05:41.159 حتی با اینکه صحبت نمی‌کنین 00:05:41.159 --> 00:05:44.760 پس بهش فکر کنین حواستون جمع باشه 00:05:44.760 --> 00:05:47.100 تمام مدت حواستون جمع باشه 00:05:47.100 --> 00:05:49.957 بعضی وقتا موقع اجرا 00:05:49.957 --> 00:05:51.540 جای چند تا تکه رو با هم عوض می‌کردم 00:05:51.540 --> 00:05:55.060 و مجبور می‌شدم از رو برگه نگاه کنم تا بفهمم حرکت بعدی چی بود 00:05:55.060 --> 00:05:58.138 و تو همون لحظه می‌دونم که توجه تماشاچی رو از دست دادم 00:06:00.670 --> 00:06:03.250 برای همین فکر کردم شاید بهتر باشه به روشی کمدی این کار رو بکنم 00:06:03.250 --> 00:06:03.910 برگه رو برمی‌داشتم 00:06:03.910 --> 00:06:04.870 که مثلا بعدش چیه؟ 00:06:04.870 --> 00:06:05.710 وای خدا، چقدر بدم میاد اینجوری می‌شه 00:06:05.710 --> 00:06:08.890 یعنی یه چیزی برای اینکه این حرکت رو زنده نگه داره 00:06:08.890 --> 00:06:12.040 به جای اینکه لحظه‌ای باشه که شما اینجوری کنین و بگین آها آره 00:06:12.040 --> 00:06:14.740 من حتی می‌گم وقتی رو صحنه‌این و همون طور که گفتم 00:06:14.740 --> 00:06:17.630 وقتی نگاهی به برگه‌ی ترتیب حرکات‌تون می‌کنین یا یه جرعه آب می‌خورین 00:06:17.630 --> 00:06:19.510 متوقف شدین 00:06:19.510 --> 00:06:20.730 جنبش لحظه‌ای رو متوقف کردین 00:06:20.730 --> 00:06:22.930 برای همین من آب خوردن رو هم تبدیل به یه تکه‌ی طنز کرده بودم 00:06:22.930 --> 00:06:25.560 یک جرعه‌ی بزرگ آب می‌خوردم 00:06:25.560 --> 00:06:28.600 بعد تفش می‌کردم رو زمین و ادامه می‌دادم 00:06:28.600 --> 00:06:31.725 بنابراین یک الزام 00:06:31.750 --> 00:06:33.879 که نیاز من به نوشیدن آب بود 00:06:33.879 --> 00:06:34.886 تبدیل به یه تکه‌ی طنز شد 00:06:37.001 --> 00:06:37.500 خیلی خب 00:06:37.500 --> 00:06:40.200 بیاین دیگه وقت تلف نکنیم 00:06:56.330 --> 00:07:02.705 یادتون باشه که وقتی یه کمدین می‌ره رو صحنه 00:07:02.730 --> 00:07:06.000 از همون اول داره داستان تعریف می‌کنه 00:07:06.000 --> 00:07:09.702 و منظورم از داستان، قصه نیست 00:07:09.702 --> 00:07:11.160 دارین داستان خودتون رو تعریف می‌کنین 00:07:11.160 --> 00:07:14.220 دارین داستانی درباره‌ی موضوع شوخی‌تون تعریف می‌کنین 00:07:14.220 --> 00:07:17.100 و می‌خواین تماشاچی رو درگیر نگه دارین 00:07:17.100 --> 00:07:19.590 از یه تکه به تکه‌ی بعدی و بعدی نرین 00:07:19.590 --> 00:07:23.830 یه روشی پیدا کنین که کل اجرا یه کار یکپارچه به نظر برسه 00:07:23.830 --> 00:07:25.620 حتی اگه این طور نباشه 00:07:25.645 --> 00:07:33.080 اجرای من اصلا یکپارچه نبود ولی باز می‌تونستم یه جوری به هم وصلش کنم 00:07:33.080 --> 00:07:34.909 یا خودم رو حواس‌پرت نشون می‌دادم یا 00:07:34.909 --> 00:07:38.659 یا انگار داشتم به تکه‌های بینابینی فکر می‌کردم که 00:07:38.659 --> 00:07:40.320 بتونن من رو به تکه‌ی بعدی برسونن 00:07:40.320 --> 00:07:43.530 فقط یادتون باشه که ۴۵ دقیقه وقت دارین 00:07:43.530 --> 00:07:44.360 ده دقیقه وقت دارین 00:07:44.360 --> 00:07:45.440 پوزنده دقیقه وقت دارین 00:07:45.440 --> 00:07:47.481 و قراره یه داستان درباره‌ی خودتون تعریف کنین 00:07:47.737 --> 00:07:53.352 با اشاره به قبل یکپارچگی ایجاد کنین 00:07:53.580 --> 00:07:57.720 یکی از چیزایی که کمک می‌کنه اجراتون حس 00:07:57.720 --> 00:08:00.548 یکپارچگی داشته باشه این مسئله‌ی ساده است 00:08:00.810 --> 00:08:03.360 که من بهش می‌گم جاساز کردن 00:08:03.360 --> 00:08:07.680 این خیلی مشابه شوخی‌های تکراری تو سریال‌هاست 00:08:07.680 --> 00:08:09.480 ولی جاسازی کردن چیزیه که 00:08:09.480 --> 00:08:12.120 اوایل اجراتون انجام می‌دین و بعد 00:08:12.120 --> 00:08:17.287 چند جا دوباره بهش اشاره می‌کنین 00:08:17.287 --> 00:08:18.370 می‌تونه یه جوک ساده باشه 00:08:18.370 --> 00:08:20.810 مثلا «دان ریکلز» دائم برمی‌گشت سراغ 00:08:20.810 --> 00:08:25.910 یک فرد ثابت از تماشاچی‌ها 00:08:25.910 --> 00:08:27.530 یا شاید فقط یه مفهوم باشه 00:08:27.555 --> 00:08:32.715 شاید اول اجراتون فلسفه‌ای رو بیان کنین 00:08:32.740 --> 00:08:36.230 یه جمله‌ی کوتاه یا همچین چیزی بعد آخر اجرا 00:08:36.230 --> 00:08:37.919 برگردین سراغ همون 00:08:37.919 --> 00:08:41.179 یا می‌تونه یه جوکی باشه که مدام تکرار می‌کنین 00:08:41.179 --> 00:08:43.789 می‌تونه فلسفه‌ای باشه که مدام تکرار می‌کنین 00:08:43.789 --> 00:08:45.350 ولی کمک می‌کنه اجراتون یکپارچه بشه 00:08:45.350 --> 00:08:51.560 این حس رو می‌ده که از قبل درباره‌ی این اجرا فکر شده 00:08:51.560 --> 00:08:53.930 چه خیلی اغراق‌آمیز باشه چه ریز و نامحسوس 00:08:53.930 --> 00:08:57.980 می‌تونه یک جمله یا دو جمله یا یک فکر یا یک جوک باشه 00:08:58.005 --> 00:09:03.069 که کم‌کم باعث می‌شه تمام اجرا یکدست بشه 00:09:03.069 --> 00:09:04.610 همون طور که گفتم می‌تونه یک فلسفه باشه 00:09:04.610 --> 00:09:05.736 یا فقط یک جوک باشه 00:09:05.736 --> 00:09:06.860 یا فقط یک حرکت باشه 00:09:07.369 --> 00:09:12.947 به اجراتون معنا ببخشین 00:09:13.220 --> 00:09:16.810 دهه‌ی ۸۰، اون زمانی که فیلم می‌ساختم یه بار 00:09:16.810 --> 00:09:22.990 یه فیلم کمدی ساخته بودم و برای نمایش عمومی رفته بودم 00:09:22.990 --> 00:09:25.180 و خیلی فروش خوبی نداشت 00:09:25.180 --> 00:09:28.095 و یه فیلم کمدی دیگه هم بود که فروش خیلی خیلی خوبی داشت 00:09:28.120 --> 00:09:29.620 یادم نیست چه فیلمی بود 00:09:29.645 --> 00:09:31.266 برای همین رفتم فیلمم رو ببینم 00:09:31.266 --> 00:09:33.700 با خودم فکر کردم مردم که دارن می‌خندن 00:09:33.700 --> 00:09:37.220 مثلا ۳۰ بار مردم خندیدن 00:09:37.220 --> 00:09:40.860 و بعد رفتم فیلم رقیب رو دیدم 00:09:40.860 --> 00:09:43.630 و شمردم چند بار مردم خندیدن دو بار بود 00:09:43.630 --> 00:09:50.250 فکر کردم پس چرا اون فیلم بیشتر از فیلم من فروش داشته؟ 00:09:50.250 --> 00:09:54.300 و بعد فهمیدم که مردم می‌خوان اون فیلم رو ببینن 00:09:54.300 --> 00:09:58.110 درباره‌ی چیزی بوده که مردم می‌خواستن ببینن 00:09:58.135 --> 00:10:03.881 بنابراین اگه بتونین اجراتون رو، اثر هنری‌تون رو درباره‌ی چیزی کنین 00:10:03.906 --> 00:10:06.150 بهش فکر کنین چند بار شده برین 00:10:06.150 --> 00:10:10.510 فیلمی رو ببینین و فکر کنین درباره‌ی چی بود؟ 00:10:10.510 --> 00:10:12.830 بخواین بدونین درباره‌ی چی بود؟ 00:10:12.830 --> 00:10:18.570 و وقتی کمدین بتونه کاری کنه که اجراش درباره‌ی چیزی باشه 00:10:18.570 --> 00:10:20.880 مثلا «ایمی شومر» 00:10:20.880 --> 00:10:23.830 چون تازه دارم کتابش رو می‌خونم اسمش اومد به ذهنم 00:10:23.830 --> 00:10:26.510 اجرای اون درباره‌ی چیزیه 00:10:26.510 --> 00:10:30.486 به سختی می‌شه گفت دقیقا درباره‌ی چیه، ولی درباره‌ی آزادیه 00:10:31.220 --> 00:10:35.130 درباره‌ی اینه که نذاریم ازمون سوءاستفاده بشه 00:10:35.130 --> 00:10:42.400 نکات اخلاقی زیادی تو اجراهاش وجود داره 00:10:42.400 --> 00:10:45.280 بعلاوه کمدی سرراست که چیزیه که همیشه می‌خواین 00:10:45.280 --> 00:10:47.440 همیشه می‌خواین کمدی سرراست داشته باشین 00:10:47.440 --> 00:10:48.280 نباید سخنرانی کنین 00:10:48.819 --> 00:10:54.617 بیش از حد پیام‌تون رو تکرار نکنین 00:10:54.940 --> 00:11:01.945 اگه فکر می‌کنین می‌خواین کمدینی باشین که 00:11:02.280 --> 00:11:06.690 فرهنگ عامه رو مورد انتقاد قرار می‌دین این هم یک موضعه 00:11:06.690 --> 00:11:08.790 یه فلسفه است و می‌تونین پرورشش بدین 00:11:08.790 --> 00:11:13.320 حالا شاید وقتی دارین به این موضوع فکر می‌کنین، بگین پس هر چیزی که می‌گم 00:11:13.320 --> 00:11:15.390 باید در انتقاد از فرهنگ عامه باشه 00:11:15.390 --> 00:11:16.980 لازم نیست اینجوری باشه 00:11:16.980 --> 00:11:21.510 می‌تونین فقط دو بار در کل اجراتون بگین 00:11:21.510 --> 00:11:23.200 و نتیجه‌ش این می‌شه که می‌گن شما 00:11:23.200 --> 00:11:26.100 یا اون مرد یا اون زن منتقد فرهنگ عامه است 00:11:28.684 --> 00:11:31.460 یه بار داشتم به دوستی توی نوشتن فیلمنامه کمک می‌کردم و متوجه چیزی شدم 00:11:31.460 --> 00:11:34.080 چند تا پیشنهاد کوچیک بهش می‌کردم بهم گفت 00:11:34.080 --> 00:11:36.500 من یه جورایی دیالوگ‌نویسم 00:11:36.500 --> 00:11:39.650 برای همین دوست دارم این جمله‌های شیک رو بنویسم 00:11:39.650 --> 00:11:40.760 تا کارکترام بگن 00:11:40.760 --> 00:11:46.120 گفتم راستش فقط کافیه دو بار این کار رو بکنی تا مردم بگن 00:11:46.120 --> 00:11:48.400 وای، اون دو تا جمله خیلی قشنگ بود 00:11:48.400 --> 00:11:51.970 نمی‌خوای بگن وای چقدر اون پنجاه تا جمله قشنگ بود 00:11:51.970 --> 00:11:56.230 در واقع اگه فقط دو تا جمله‌ی قشنگ داشته باشی تو ذهن می‌مونه 00:11:56.230 --> 00:11:59.820 مثلا فرض کنین که می‌خواین کمدین سیاسی‌ای باشین 00:11:59.845 --> 00:12:05.710 هر خط، هر ده خط، یا تو نتیجه‌گیری؟ 00:12:06.390 --> 00:12:12.052 به تدریج از موضوعات جدید استفاده کنین 00:12:12.310 --> 00:12:17.290 وقتی نوجوون بودم و اجراهای کوچیک شعبده‌بازی خودم رو داشتم 00:12:17.290 --> 00:12:22.120 و آدم اولین اجراهای خودش رو در سطح تجربه‌ی خودش انجام می‌ده 00:12:22.120 --> 00:12:24.130 سعی می‌کردم خیلی منظم باشم 00:12:24.130 --> 00:12:26.440 و لیست کارهایی که می‌خواستم انجام بدم رو نوشته بودم 00:12:26.440 --> 00:12:30.675 بعدش برمی‌گشتم سراغش و 00:12:30.700 --> 00:12:36.070 می‌گفتم این خوب جواب داد، این خیلی خوب نبود، چیزایی مثل این 00:12:36.070 --> 00:12:42.690 ولی دیگه از این کار دست برداشتم 00:12:42.690 --> 00:12:44.530 وقتی واقعا اجراتون رو شروع می‌کنین 00:12:44.530 --> 00:12:46.530 وقتی خودتون رو وقف اجرا می‌کنین 00:12:46.530 --> 00:12:49.830 و زیاد اجرا می‌کنین تو ذهن‌تون می‌مونه 00:12:49.830 --> 00:12:51.169 یادداشت هم برمی‌داشتم 00:12:51.169 --> 00:12:51.960 از صحنه که پایین می‌اومدم 00:12:51.960 --> 00:12:56.992 تو لیست طرح‌هام، هر چیزی رو دو یا سه بار امتحان می‌کردم 00:12:56.992 --> 00:12:58.450 اگه جواب نمی‌داد، می‌ذاشتمش کنار 00:12:58.450 --> 00:13:00.645 ولی یه راه مخفی برای انجام این کار داشتم 00:13:00.670 --> 00:13:06.970 اینقدر نگران این بودم که چیزی جواب نده 00:13:06.970 --> 00:13:10.460 که اگه ایده‌ی جدیدی برای معرفی داشتم 00:13:10.460 --> 00:13:15.770 فقط کوچک‌ترین بخش اون روتین، تکه‌ی طنز 00:13:15.770 --> 00:13:18.860 جوک یا هر چیزی رو برمی‌داشتم و یواشکی یه جایی جا می‌دادم 00:13:18.860 --> 00:13:22.020 و اگه جواب نمی‌داد با بیشترین سرعت ممکن می‌کشیدمش بیرون 00:13:22.020 --> 00:13:25.040 و بعد اگه جواب می‌داد، می‌دونستم که می‌تونم گسترش‌ش بدم 00:13:25.458 --> 00:13:31.260 با بهترین کارتون پیش برین 00:13:31.470 --> 00:13:35.084 قطع کردن بهترین حسیه که یه کمدین می‌تونه داشته باشه 00:13:35.084 --> 00:13:36.500 وقتی دارین کار می‌کنین و می‌گین 00:13:36.500 --> 00:13:39.330 این تیکه جواب نمی‌ده یا این فیلم یا این نمایشنامه 00:13:39.330 --> 00:13:41.500 و شب بعد حذف شده 00:13:41.500 --> 00:13:45.000 حس آرامش خیالش که اون رو حذف کردین خیلی خوبه 00:13:45.000 --> 00:13:50.250 تا حالا احتمالا شده اندازه‌ی ده هزار ساعت موضوع رو حذف کرده باشم 00:13:50.250 --> 00:13:53.370 تا به چهار ساعت برسم 00:13:53.370 --> 00:14:01.748 و یادمه که وقتی تازه داشتم به صورت حرفه‌ای کارم رو شروع می‌کردم 00:14:03.030 --> 00:14:07.070 بالاخره به جایی رسیدم که باید هر شب دو تا اجرا داشته باشم 00:14:07.070 --> 00:14:09.870 و می‌تونستم دو تا اجرای دو ساعته‌ی متفاوت داشته باشم 00:14:09.870 --> 00:14:12.410 الان که فکر می‌کنم با خودم می‌گم تو دو ساعت اجرا می‌خوام چه کار کنم؟ 00:14:12.410 --> 00:14:13.390 مسخره است 00:14:13.390 --> 00:14:15.740 هیچ کس نمی‌تونه اصلا دو ساعت بخنده 00:14:15.740 --> 00:14:17.180 ولی من می‌تونستم 00:14:17.180 --> 00:14:19.040 و بعد وقتی کم‌کم به موفقیت رسیدم 00:14:19.040 --> 00:14:20.956 دیگه مجبور نبودم هر شب دو تا اجرا داشته باشم 00:14:20.956 --> 00:14:28.410 برای همین می‌تونستم چکیده‌ی اون چهار ساعت رو بگیرم و به یک ساعت برسم 00:14:28.410 --> 00:14:30.715 این بهترین اتفاقی بود که تا حالا برای من افتاده 00:14:30.740 --> 00:14:35.280 این حس رو داره که می‌گین آخیش دیگه مجبور نیستم تکه‌های ضعیف رو بفروشم 00:14:35.280 --> 00:14:38.300 می‌تونم بهترین کارم رو ارائه بدم 00:14:38.300 --> 00:14:41.510 و اون موقع بود که تازه اجرا سر جای خودش قرار گرفت 00:14:41.510 --> 00:14:43.670 وقتی که می‌تونستم شبی یک اجرا داشته باشم 00:14:43.670 --> 00:14:47.449 ولی اگه تازه دارین شروع می‌کنین با بهترین کارتون پیش برین 00:14:47.449 --> 00:14:48.740 همیشه با بهترین کارتون پیش برین 00:14:48.740 --> 00:14:51.740 یه شب قرار بود تو برنامه‌ی لترمن 00:14:51.740 --> 00:14:53.590 موزیک اجرا کنیم 00:14:53.590 --> 00:14:56.010 نوازنده‌ی فوق‌العاده‌ی به اسم «ارل اسکراگز» اونجا بود 00:14:56.010 --> 00:14:57.320 قرار بود با هم بانجو اجرا کنیم 00:14:57.320 --> 00:15:00.000 پنج نفر نوازده‌ی بانجو بودیم که قرار بود یه آهنگ بزنیم 00:15:00.290 --> 00:15:01.760 و همه‌مون داشتیم فکر می‌کردیم که 00:15:01.760 --> 00:15:03.110 می‌دونیم نمی‌خواد آهنگ «فاگی مانتین بریک‌داون» رو بزنه 00:15:03.110 --> 00:15:04.760 این معروف‌ترین آهنگ‌شه 00:15:04.760 --> 00:15:05.843 حتما تا حالا صدها هزار بار اجراش کرده 00:15:05.843 --> 00:15:09.038 برای همین فکر کردیم شاید «لونسام رود بلوز» یا یه چیز دیگه‌ای رو بزنیم 00:15:09.155 --> 00:15:11.030 برای همین رفتیم پیش «ارل» و گفتیم 00:15:11.030 --> 00:15:13.820 داشتیم فکر می‌کردیم چطوره «لونسام رود بلوز» رو بزنیم؟ 00:15:13.820 --> 00:15:14.570 نظرت چیه؟ 00:15:14.570 --> 00:15:20.166 گفت همیشه نظرم اینه که باید با بهترین کارتون پیش برین 00:15:21.170 --> 00:15:24.549 می‌دونین، می‌خوام وقتی از اینجا می‌رین بگین 00:15:24.549 --> 00:15:25.340 یارو چقدر بامزه بود 00:15:25.340 --> 00:15:29.782 آره، ولی از طرفی خیلی خیلی باهوش هم بود 00:15:33.400 --> 00:15:36.190 برای همین من از اون مدلای روشن‌فکرم 00:15:36.190 --> 00:15:36.820 با من تکرار کنین 00:15:36.820 --> 00:15:39.830 برای همین من از اون مدلای روشن‌فکرم 00:15:39.830 --> 00:15:41.544 ببینین، مطالعه‌ی فلسفه خیلی مهمه 00:15:41.544 --> 00:15:43.210 به نظر چیز بی‌معنی‌ای میاد ولی 00:15:43.210 --> 00:15:45.190 آدم سوالات مهم زندگی رو می‌فهمه 00:15:45.190 --> 00:15:46.900 سوالات اخلاقی مهم رو 00:15:46.900 --> 00:15:49.917 اگه تو ایستگاه شلوغ آتش‌نشانی داد بزنیم «فیلم» کار بدیه؟ 00:15:49.942 --> 00:15:52.920 (جمله‌ی اصلی این است که «نباید در سینمایی شلوغ فریاد زد آتش» 00:15:56.496 --> 00:15:57.890 سؤالات مهم مذهبی مثلا 00:15:57.890 --> 00:15:59.550 does the pope shit in the woods? 00:16:03.630 --> 00:16:06.410 همیشه به این جوک فکر می‌کنم می‌گم بالاخره یه شب آسمون 00:16:06.410 --> 00:16:10.650 باز می‌شه و صدایی می‌گه خیلی خب دیگه، بسه تو هم، پاشو بیا 00:16:10.650 --> 00:16:12.060 من که به این چیزا اعتقاد ندارم 00:16:12.060 --> 00:16:13.364 شرمنده، ولی ندارم 00:16:15.075 --> 00:16:17.277 اگه خدایی هست، نشونه‌ای به من بده 00:16:17.277 --> 00:16:18.460 لطفا،‌هر نشونه‌ای که باشه خوبه 00:16:18.827 --> 00:16:21.410 هار هار هار هار هار هار 00:16:21.410 --> 00:16:24.880 دیدین، گفتم هیچ...