‫(آهنگ در حال پخش)
‫کارگردانی و ‫تکنولوژی
‫تنها چیزی که نیاز دارید ‫یه جرقس
‫من تونستم که ‫در یه زمانی
‫از دوربین 8 میلیمتری ‫استفاده کنم
‫یکی از دوستام داشت.
‫و یه فیلم مسخره ‫از پشت بوم
‫در جنوب شرقی نیویورک ‫فکر میکنم سال 1962 اینا،گرفتیم
‫اما اون ایده اصلی ‫فیلم سازی،یه فیلم داستانی
‫اگر چه من از همه ‫هیجاناتی که
‫اطرافم بود خبر داشتم، ‫و شاید هم بخاطر اون
‫هیجان سینمای زیرزمینی ‫آمریکا
‫avant garde های ‫آمریکایی و اروپایی
‫همه اینا داشت رشد میکرد ‫و در دسترس قرار میگرفتن
‫و سینما میتونست هرچیزی ‫باشه.
‫سینما هرچیزی بود که ‫شما میساختنیش.
‫همه ای چیزا اون میل ‫رو برای ساختن فیلم داستانی رو تغزیه میکرد
‫من میخواستم که ‫یه فیلم داستانی بسازم.
‫وقتی که آخر سر فیلم ‫Shadow از john Cassavetes رو دیدیم
‫فکر میکنم 1959 یا 1960--
‫چیزی که به ما ثابت کرد ‫این بود که اگه اشتیاقی دارید
‫تا یه داستانی به قدرت ‫داستان او بگید
‫و میتونستیم در برید ‫و گرفتار
‫بهتره که بگم،گرفتار
‫استدیو های سیستمی ‫نمیشدید
‫اون راه صنعت فیلم سازی ‫اون روش درست کردن فیلم
‫با خدمه خیلی خیلی بزرگ، ‫وسایل خیلی سنگین،که داشت
‫انگیزه خلاقانه رو میگیرفت.
‫پس اتفاقی که افتاد این بود که ‫وسایل خیلی سبکی بود که
‫فیلم ساز هایی مثل ‫Cassavetes مثل
‫Shirley Clarke ‫مثل بقیه،قادر میکرد که
‫بتونن این رشته ‫رو گسترش بدن
‫و جوری فیلم بگیرن،که انگار ‫امروزه،مثلا با یه آیفون میگیرن
‫شبیه به این بود.
‫پس این فیلم ها ‫به معنای واقعی کلمه مستقل شدن.
‫اون متوجه میشید که ‫دیگه هیچ بهانه ای نیست.
‫اگه اونا میتونستن ‫که به این روش فیلم بسازن
‫در نیویورک،با دوربین ‫16 میلیمتری
‫که سه پایه و ‫اونجور چیزا نداشت
‫نوردهی خیلی خیلی کم ‫یا شاید هم هیچ،
‫دیگه هیچ بهانه ای نبود.
‫باید میتونستین ‫که انجامش بدین.
‫ولی تنها چیزی-- ‫و مهم ترین چیزی که
‫جرقه بود،اون شوق ‫اون خواستم برای گفتن
‫چیزی،و از فیلم استفاده کنید.
‫معلوم شد که--
‫خیلی سخته که، ‫دارم سعی میکنم که همه چیو جمع و جور کنم
‫اما جنبه های های ‫متفاوتی هست
‫انوع متفاوتی از فیلم ها ‫که تحت تاثیرش قرار گرفتم.
‫کار Cssavetes در صحنه ‫،با مردم---
‫که بازیگر بودن، ‫اما با اون آدما--
‫یه حس واقعی بودن ‫و زندگی
‫که یه جوری بود که ‫انگار میخواست از صفحه بزنه بیرون
‫صفحه نمیتونست نگهش داره، ‫نمیتونس ساکن نگهش داره
‫اما کار Cassavetes ‫اینجوری بود که اون زندگی رو گسترش میداد
‫و بهش فشار میاورد، ‫و بازم سعی میکرد که--
‫اگه که خیلی مشتاقید بدونید--
‫یه داستان و خط داستانی ‫رو نگه داره.
‫و ببینم که آیا میتونم ‫همه اینارو ترکیب کنم.
‫این چیزا عمدی نبود، ‫اما جوری بود که من حس کردم.
‫تکنولوژی براتون ‫کارگردانی نمیکنه
‫به خاطر تکنولوژی ‫خیره کننده
‫اطراف ما در این زمان
‫منظورم اینه که مردم ‫در مورد اینکه
‫همه میتونن فیلم درست کنن ‫حرف میزنن
‫درسته.
‫همه میتونن خودشون رو ‫با تصاویر بروز بدن
‫ولی آدم باید ‫یادش بمونه که
‫این تکنولوژی هست ‫این یه ابزاره.
‫همون اصل ها اعمال میشن، ‫که نیاز دارید که یه داستانی
‫رو بگیر،نیاز دارید تا یه ‫روندی رو هم طی کنید
‫و دارید از یه ابزار دیجیتالی ‫برخالف چیزی که در
‫فیلم استفاده میشه، ‫یه آیفون،استفاده میکنید.
‫من اصلا نمیدونم.
‫ولی نکته اصلی اینه که ‫تکنولوژی
‫هنر رو نشون نمیده.
‫هنر تکنولوژی رو نشون میده.
‫هنر اول میاد.
‫و شما برای اون هنر ‫از تکنولوژی استفاده میکنید
‫حالا هر هنری میخواد باشه.
‫و فکر میکنم یه تصویر ‫غلط امروزه هست
‫که بخاطر تجهیزات، ‫و اینکه تجهیزات انجامش میده--
‫راحت انجام میشه.
‫میتونید یه دکمه رو بزنید ‫و میتونید افکت های
‫بصری مختلفی رو داشته باشید.
‫من اینو با steadicam ‫در
‫طول Ragin Bull ‫یادگرفتم.
‫من تداوم صحنه های ‫مبارزه رو طراحی کرده بودم،نه تاشونو
‫به یه طریق خیلی خیلی خاصی، ‫خیلی زیاد که همشون
‫تصاویر کشیده شده بودن.
‫واسه همشون تخته و ‫طراحی و خلاصه و اینا داشتم
‫و نمودار هایی از ‫جابجا شدن و حرکات در مبارزه
‫و خودم و فیلم بردار
‫حرکات دوربین رو ‫طراحی کردیم
‫که همون استفاده دقیق ‫و فیزیکی از ابزار
‫در اون زمان بدون هیچ دستیاری ‫بود،و هیچ کدوم از چیزایی که
‫امروزه داریم نداشتیم.
‫پس برای فیلم بردار ‫عکسم،chapman
‫طولانی تر از اونی که ‫فکر میکردیم
‫طول کشید تا ‫اون تصاویری که دیدید
‫در اون صحنه های مباره درست شه ‫و بخاطر ماهیت تجهیزات بود
‫و--
‫یعنی که
‫ما برای 5 هفته برنامه ریزی ‫کرده بودیم تا صحنه های مبارزه رو بگیریم
‫و 10 هفته طول کشید.
‫یه صحنه مبارزه ای ‫بود که فکر کردم
‫با این وسیله جدید ‫که اسمش steadicam
‫بود انجام بدیم.
‫و شروع کردیم به فیلم برداری.
‫من برداشت ها رو ‫طراحی نکردم.
‫من فقط از اون ‫حس عناصری که
‫فکر میکردم که ‫steadicam بهم میده استفاده کردم.
‫و بعد از اینکه یه روز ‫فیلم برداری کردیم،فهمیدم که
‫هیچ جوره نمیشه ‫طراحی رو دور زد.
‫به عبارت دیگه،تکنولوژی ‫وسایل پر زرق و برق
‫فیلم رو برام کارگردانی ‫نمیکرد---
‫و یه چیز دیگه ‫کلا اتفاق میافتاد.
‫و همشون رو دور انداختم، ‫و دوباره گرفتم.
‫و البته برای برداشت های ‫طولانی از Steadicam استفاه کردم
‫که داخل فیلم بود--
‫و بعد در نهایت ‫ماهیتش رو فهمیدم
‫تا جایی که تونستیم اون ‫برداشت بلند رو بگیریم
‫برای مثال در ‫Goodfellas
‫که میره به ساحل ‫کوپاچابانا
‫اما من روی این تکنولوژی ‫جدید حساب باز کرده بودم
‫تا یه جنبه ای از ‫سینما رو درست کنم که
‫هنوز برام اسرارآمیز بود.
‫و متوجه شدم که،در اون لحظه ‫که حضور خودمم اونجا لازم بود
‫و بجاش کار رو برام ‫انجام نمیداد.
‫میخواستم ببینم که ‫اون وسیله چی بهم میده
‫اما بازم باید ‫اون وسیله رو کارگردانی میکردم
‫و میدونستم که ‫اون وسیله قادر به چه کاریه
‫و برای چی میتونم استفادش کنم.
‫پس این ‫نکته خیلی مهمه.
‫از زمانتون استفاده کنید ‫تا انتخاباتون رو تحلیل کنید
‫مسئله تکنولوژی ‫قسمتیش تا
‫بعد از تولید هم هست، ‫در خود ویرایش فیلم
‫یا روایت بصری ‫اصطلاحا،ادامه پیدا میکنه.
‫در اون روزهایی که ‫تازه شروع کرده بودیم
‫خود تصویر و نوار فیلم ‫از هم جدا بود
‫اگه یکی میخواست ‫محوشدگی ای ایجاد میکرد
‫و درخواستش رو میکرد ‫یا حالا درخواست هر افکت خاصی
‫باید صبر میکرد
‫باید میرفت به آزمایشگاه.
‫خیل وقت ها میشد که ‫ما اصلا اون ادیت ها رو نمیدیدم
‫تا وقتی فیلم کامل میشد.
‫ولی در الان،اتفاقی ‫که میافته
‫یه جورایی هیجان انگیزه ‫چون
‫میتونید این عناصر مختلف ‫رو ببینید،تقریبا
‫همون لحظه، ‫با ویرایش های کامپیوتری
‫افکت های مختلفی رو میشه ‫دید و تجربه کرد
‫در همون لحظه،تا بتونید ‫سریع بهش واکنش نشون بدید
‫با این حال،یه بدی داره
‫که ماهیت ناگهانی بودنشه.
‫خیلی وقت ها میشه، ‫که من فهمیدم همین که از ادیت در
‫دوربنین 35 میلیمتر به کامپیوتر میریم--
‫من فهمیدم که بحث کردن ‫در مورد اینکه چوری یه صحنه رو تغییر بدیم--
‫چیزی که ما بهش عادت داشتیم--
‫بین 25 تا 30 دقیقه ‫طول میکشید
‫وقتی که داشتید روی اون تغییر کار ‫میکردید،قطع کردن فیلم
‫کات دادن،تطبیق ‫یا هرکاری که داشتن انجام میدادن
‫درموردش داشتید فکر میکردید
‫یا حداقل،اگه درموردش ‫فکر نمیکردید
‫در فرایند تغییرات ‫حاضر بودید.
‫یه جورایی اون ‫سفر رو تجربه میکردید.
‫یه جورایی رفتن ‫از یک نسخه به نسخه دیگه
‫و در یه جایی، ‫وقتی شروع کردیم به استفاده از کامپیوتر
‫درخواست تغییرات میدادم.
‫میگفتم که چرا اینو امتحان نکنیم، ‫چرا اونو امتحان نکنیم؟
‫و تا دو یا سه دقیقه ‫انجام شده بود
‫و باید یاد میرگرفتم که ‫بدون اون روند انجامش بدم
‫اون روند خیلی ارزشمند، ‫در یک روش فیلم سازی دیگه،
‫صبر کردن و تحلیح کردن که ‫داری چکار میکنی
صبر کردن و تحلیح کردن که ‫داری چکار میکنی
‫این یه چیز دیگه بود، ‫و من رو برای مدتی عقب انداخت
‫چونکه خیلی ناگهانی بود.
‫و تقریبا در یه جایی، ‫چونکه هر کس
‫میتونست این کار رو ‫با تکنولوژی بکنه
‫ممکن بود که امکانات خیلی زیادی ‫میبودن.
‫و چیزی که من شروع کردم ‫به یاد گرفتن
‫که آدم باید خودش رو درمقابل ‫این انتخاب ها قوی کنه
‫یه جورایی،یاد بگیره که---
‫چطوری بگم--
‫یه جورایی رامشون کنه.
‫و تنها راه برای این کار ‫اینه که تمرکز کنی روی
‫چیزی که میخوای بگی.
‫و به صورت خارجی
‫و از بیرون کات کردن ‫بعضی وقت ها به کارم میاد
‫بعضی وقت ها هم نه.
‫اما این یه
‫رسانه متفاوت هست ‫که اینطوری میتونی
‫سریع کات کنی و همه چیز رو
‫در نوک انگشتات داشته باشی.
‫من همیشه فکر میکردم که ‫هیجان انگیزه چون همه چیز رو
‫در نوک انگشتات داری و ‫در این سرعت
‫پس واقعا دیگه به ذات کاری ‫که میکنید
‫واقعا متعهد هستید.
‫دیگه بهانه ای نیست که ‫بگی باید براش منتظر بمونم
‫یا باید برای یه چیز دیگه ‫منتظر باشم.
‫باید بدونید که دارید چکار میکنید، ‫و حتی بیشتر هم.