پرورش استایلتون
بذارد استایلتون خودش رو نشون بده
‫توصیه من اگه که میخواید ‫شروع به ساختن فیلمی کنید
‫و یا میخواید خودتون رو ‫توی یه جور
‫داستان بصری بروز بدید،ولی نمیدونم
‫که آیا باید از استایلتون ‫آگاه باشید یا نه؟
‫یعنی،میتونید از ‫مفهومی از یه جور نگاهی به استایل
‫که فکر میکنید ‫ممکنه داشته باشید---
‫اما حواستون باشه که ‫ممکنه
‫به شکل یه چیز دیگه خودش رو نشون بده.
‫و این چیزیه ‫که مهم تره.
‫این ذات چیزی ‫هست که شما هستید
‫و چیزی که سعی دارید که بگید، ‫و چطوری دارید خودتون رو بروز میدید
‫دارید از ابزار استفاده میکنید ‫تا خودتون رو ابراز کنید
‫چونکه در نهایت،اگه همه ‫ابزار رو از شما بگیرن
‫باز هم باید قادر باشید که ‫داستانتون رو بگید.
‫من نمیتونم در مورد ‫استایلم صحبت کنم.
‫نمیدونم اصلا چی ‫هست.
‫پس بقیه مردم میتونن ‫این کار رو کنن اگه که میخوایم،
‫ولی من نمیدونم چطوری.
‫پس من سعی میکنم که ‫کاری کنم که تصویر
‫که به نیاز اون زمان ‫تا تصویر رو
‫برای حالا هر منظوری که هست ‫بسازم.
‫برای من،یعنی که ‫شما نمیتونید
‫زنگدی روزمرتون رو ‫ادامه بدید مگر اینکه
‫روی این داستان به خصوص ‫یا سر هم کردن فیلم کار کنید
‫اصطلاحا.
‫پس من کاری میکنم که تصویر ها، ‫داستان رو بگن
‫سعی میکنم احساسات ‫و ایده ها رو ثبت کنم
‫و واقعا سعی میکنم که ‫تا بهترین قابلیتم رو اجرا کنم
‫چیزی که از زمانم باقی مونده، ‫یا چیزی که
‫از قابلیتم یا همون مغزم ‫باقی مونده،درواقع
‫پیش رفتن در معمای ‫فیلم سازی.
پرورش سواد بصری
‫حالا ما قبول داریم که ‫سواد،خیلی مهمه
‫و ازش استفاده میکنیم
‫اما چند هزار سال پیش،سقراط
‫مخالف بود.
‫بحثش این بود که ‫خیلی هم شبیه
‫به بحث مردم
‫امروزه که اینترنت ‫رو مورد خطاب قرار میدن
‫یا مردم اون موقع دهه 60 یا ‫70
‫که درمورد شیطان بزرگ ‫تلویزیون اخطار دادن.
‫سقراط نگران بود که ‫نوشتن و خوندن
‫اخر سر منتهی به ‫نفهمی میشه.
‫اون باور داشت که اگه ‫مردم دست برمیداشتن از حفظ کردن و
‫شروع کنن به نوشتن و خواندن، ‫در خطر
‫ترویج دادن ظاهر هوش و ذکاوت ‫که در مقابل
‫چیز اصلی هست،قرار میگیرن.
‫اون نگران بود که ‫خواندن
‫اون دانش و فهم متن ‫رو از بین میبره.
‫پس همون سوال ها ‫به وجود میاد
‫درمورد تصاویر متحرک.
‫زیادی دقیق هستن.
‫دیگه هیچ جایی ‫برای تخیل نمیذارن.
‫و در مقابل دنیای نوشتن ‫کوچیک هستن.
‫پس حالا،اگه این ‫کلاس رو دارید میاید
‫من مطعمن هستم که ‫شما
‫با این ایده ها موافق نیستید.
‫اما اگه میخواید که ‫فیلم بسازید
‫بهتون قول میدم که ‫باهاشون مواجه میشید.
‫چونکه کلمات و تصاویر ‫یک منبع یکسان دارن
‫پس وقتی که به ‫نوشته ها تاریخی نگاه میکنید
‫میبینید که کلمات ‫و تصاویر تقریبا غیر قابل جداسازی هستن
‫درواقع،کلمات ‫تصاویر هستن
‫اونا سمبل هستن.
‫نوشته های چینی و ‫ژاپنی درواقع
‫شبیه زبان ‫تصویرنگاری هستن.
‫کلمه نوشتاری بر تصویر ‫متحرک برتری ندارن
‫هردو راه و روش هستن.
‫هردو آنها حالت هایی از ‫ارتباط برقرار کردن و بروز دادن هستن.
‫ارزش های مساوی.
‫پس برای من،وقتی که مردم ‫درباره سواد بصری صحبت میکنن
‫فکر میکنم که در نهایت ‫سواد هست،تمام
‫مهم ترین چیز ‫اینه که تفاوت
‫بین بعضی از تصاویر
‫یا اگه بخوایم دقیق تر باشیم، ‫یک سری تداوم تصاویر مشخص رو بفهمیم.
‫بعضی هاشون هستن تا ‫یه چیزی رو بگن
‫بعضی هاشون هستن تا فقط ‫سرگرم کنن.
‫و بعضی هاشون برای ‫خبر دادن هستن.
‫و بعضی هاشون،و این چیزی هست ‫که داریم اینجا درموردش حرف میزنیم،
‫هستن تا داستانی ‫رو بگن،و در حینش
‫دنبال کردن و کشف کردن چیزی ‫اسرار امیز و اعجاب آور.
‫همه تصاویر اونجا نیستن که ‫خورده بشن،مثل فست فود
‫و فراموش بشن.
‫مهمه که یادتون باشه.
‫ما صرفا تولیدکننده نیستیم ‫بلکه سعی میکنیم تا فیلم ساز باشیم.
طراحی فیلم روی کاغذ
‫دنیای فیلم سازی،جایی که ‫این تصاویر به یاد ماندنی ازش میاد
‫این داستان ها، ‫و این دنیا ها
‫که به تصویر کشیده میشدن، ‫خیلی خیلی دور از ذهن بودن
‫منظورم اینه که---
‫من رویاش رو داشتم که ‫یه سری چیز رو کنار هم بذارم
‫مثل چیزی که بعدا یه فیلم شه، ‫ولی اینا همش رویا بود
‫و هیچ جور پیاده سازی ای ‫در ذهنم نبود.
‫و یه جورایی ما واقعا ‫فکر میکردیم که
‫همچین چیزی برامون اتفاق میافتاد ‫تا بتونیم که یه فیلم بسازیم.
‫انگار مثل یه مسئله بود که ‫باید به دستش میاوردیم
‫که باید دربرمیگرفتیمش ‫و میتونستیم کار خودمون رو بکنیم.
‫پس بهترین کاری ‫که میتونستم انجام بدم
‫از اونجایی که ‫یه خانواده طبقه کارگر بودیم
‫و دوربین و اونجور چیزا ‫نداشتیم
‫که خیلی ‫گران بود.
‫تنها راهی که میتونستم این ‫علاقه رو ابراز کنم،این انگیزه
‫که بهتره بگم، ‫فیلم های خیالی میکشیدم
‫در داخل اتاقی که ‫کرایه ای بود و زندگی میکردم
‫در پایین خیابان الیزابت.
‫و ژانر های مختلفی داشتن.
‫بعضی هاشون بر اساس ‫برنامه های تلویزیونی که دیده بودم.
‫بعضی هاشون آبرنگ ‫بودن
‫بعضی هاشون فقط سیاه و سفید بودن ‫با مداد های آبنوس.
‫بعضی هاشون در رنگ ‫قهوه ای بودن.
‫خیلی هاشون دیگه ‫نیستن.
‫چیزایی که وجود دارن الان ‫شروع روم باستان هست
‫یه حماسه،چیزهایی که ‫هیچوقت تمومشون نکردم
‫که بهم اجازه داد تا ‫با نسبت ابعاد بازی کنم
‫یا چیزی که از نسبت ابعاد میدونستم ‫در دوربین 65 یا 70 میلیمتری
‫نسبت ابعادی میلیمتری.
‫پس این یه روش بود که ‫سعی کنم داستانی رو از یک
‫فریمی به فریم دیگه بگم.
‫به یه سری از دوستام ‫نشونش میدادم،اما اونا
‫حس میکردن که ‫ثابت هستن،نقاشین
‫و من براشون توضیح میدادم، ‫که بین فریم ها
‫که کشیده شده بودن حرکت بود، ‫یا باید تصورش میکردید
‫حرکت رو،میبینید؟
‫تنها راهی که میتونستم ‫یک داستان بصری بگم
‫یا یک "فیلم" ‫به اصطلاح بسازم
‫این بود که این تصاویر رو ‫داخل فریم ها بکشم.
‫و بعضی وقت ها ‫فقط نواری از کاغذ میشد
‫و تقسیمش میکردم به ‫سه تا فریم
‫و تفاوت بین هر فریم،
‫بعضی وقتا ‫یهو خودم رو میدیدم که ادیت میکردم
‫داستان رو با ‫نماهای مدیوم،از نزدیک
‫یا نمیا عریض،و اونجور چیزا بود
‫خیلی به ندرت ‫پیش میومد که از فریم یک به دو
‫یا دو به سه، ‫نمای عریض میبود
‫اون نماهای ساده ای که ‫در فیلم های اولیه
‫ساخته میشدن.
‫من فقط داشتم راه خودم رو ‫با استفاده از چیزی که در فیلم ها میدیدم
‫یا سینما یا تلویزیون،پیدا ‫میکردم.
‫پس در بعضی موارد، ‫فریم از یکی به دیگری
‫کات میخورد.
‫در بقیه، ‫فریم هایی بودن که
‫سه یا چهار قسمت ‫از نما رو نشون میداد
‫من حرکت دوربین رو تصویر ‫میکردم
‫و همچنین تصور میکردم که ‫وقتی که کات ها
‫داده میشدن یه جور ‫حرکت وجود داشت
‫در فیلم،یه جورایی.
‫و اون ادم باید از ‫تخیلش استفاده میکرد
‫پس وقتی که ‫قادر بودم که فیلمی رو سر هم کنم
‫تنها چیزی که میتونستم ‫بهشون اعتماد کنم
‫این بود که برگردم به اون ‫نقاشی ها و کل تصویر رو
‫روی کاغذ بکشیم،که کاری بود ‫که در فیلم های کوتاه اولم کردم
‫و تقریبا بعدش هر فیلمی ‫که ساختم.
‫تا یه اندازه ای
‫بهتون یه ایده میده که ‫دقیقا چکار میخواید بکنید
‫اون روز فیلم برداری، ‫یا برای کل برنامه
‫فیلم،تا بتونید که ‫کاملا از زمان استفاده کنید
‫همینکه دارید پیش میرید ‫درستش نمیکیند
‫و زمان و انرژی همه و ‫پول رو هدر بدید
‫پس نه تنها به عنوان یک ‫طرح استفاده میشد
‫بلکه مسلم ‫کردن نما هایی که میخواستم
‫تا دقیقا اونطوری که میخواستم ‫بشن.
با انواع دیگه فیلم سازی آزمایش کنید
‫فکر میکنم مستند هایی که ‫سعی میکردم طی
‫این سال ها انجام بدم ‫یا فیلم های بدون داستانم
‫برای من پروژه هایی هستن که ‫براشون هیچ قانونی ندارم.
‫و اگه هیچ قانونی نباشه ‫سخت تر میشه،میدونید؟
‫پس یعنی که،موقعیت های ‫خوبی هستن برای آزمایش کردن
‫یا پیدا کردن یه راه دیگه ای ‫برای گفتن داستانی،حالا چه
‫از طریق یه تیکه موسیقی هست ‫یا حتی در فرایند ادیت کردن هست
‫که تبدیل به موسیقی میشه، ‫یعنی ریتم و سرعت
‫و گفتن یه داستانی ‫به صورت الیپیس.
‫من هنوز هم میخوام که ‫اون فیلم های غیر داستانی رو بسازم
‫چونکه امیدوار بودم یا که ‫حس کردم که باید
‫یه ساختار داستانی در یه ‫فیلم داستانی بگم
‫و یه آزادی ای در ساختن ‫این مستند ها
‫یا این فیلم های موسقیایی هست
‫یه آزادی فرم در اون هست ‫که منو یه جورایی ریلکس میکنه
‫همه چیش حتی ‫فیلم برداریش
‫اگه که دارید از یه صحنه ‫به خصوصی فیلم میگیرید
‫بعضی وقت ها یه قسمت ‫از فیلم هست که وجود داره.
‫فیلم برداری ازش،و مخصوصا ‫در ویرایشش
‫چیزی به اسم ‫ادیت کردن وجود نداره.
‫نوشتن هست.
‫نوشتن،و ادیت کردن و ساختن ‫فیلم اونجا در اون اتاق
‫میدونید؟
‫پس میتونید روش های ‫مختلفی رو بکار ببرید.
‫نامحدود هست.
‫و واقعا یه چالش هست، ‫همونطور که میگن
‫همچنین مستندی ‫که درمورد پدر و مادرم ساختم
‫ایتالیایی-آمریکایی،درواقع ‫خیلی زیاد ازش یاد گرفتم
‫که گذاشتم داخل فریم ‫زندگی کنن
‫و داستان رو بدون اینکه ‫کات کنم یا از تکنیک های
‫سینماتیک استفاده کنم ‫تا زمان رو به جلو یا عقب ببرم
‫مهم نبود.
‫جامپ کت،گذاشتن ‫12 تا فریم black slugh
‫وسط داستان ‫تا یه چیز دیگه رو بگم.
‫و فقط به ادم ها بسنده کنم، ‫واقعا چیزی بود که
‫یه درس خیلی خوب بود.
‫و تصاویری که درست کردم ‫داخل اون دنایی که
‫من توش بزرگ شدم ‫یا به اون دنیا مربوط بودم،درست شدن
‫مثل mean streets یا ‫raging bull یا goodfellas
‫و غیره،فکر میکنم ‫برای مثال،یه قسمت ازش
‫که مهمه زبان بدن هست.
‫جوری که مردم ‫به هم ربط دارن
‫به صورت فیزیکی،خیلی مهمه
‫فکر میکنم اون مسئله بود که ‫گذاشتیم صحنه رو به خودش بگیره
‫و با کات کردن و هیچ ‫چیز دیگه پیچیدش نکردیم
‫سرتاسر سینمایی بود ‫در ساختن
‫اون جور داستان ها.
‫در بیشتر موارد،یعنی که ‫چه موقعی نما رو نگه داریم
‫چه موقع اجازه بدیم ‫مردم صحبت کنن
‫چه موقع فقط تماشا کنید ‫و دوربین رو تکون ندید و کات ندید
‫و ببینید که چی اونجاست.
‫و به یه منظوری ‫اونا در فیلم زندگی میکنن
استفاده از صداگذاری
‫استفاده از صدا گذاری ‫برای من خیلی مهمه
‫یه عنصر طبیعی ‫در فیلم سازی بود
‫من در طول سال ها ‫خیلی قدر فیلم هایی که
‫صدا گذاری روش داشت رو دونستم، ‫مخصوصا Kind Hearts
‫و Coronets,با اون ‫شوخ طبیعیش که به زیبایی در صداگذاری
‫نگه داشته شده بود،اون طعنه ها ‫که ذهنم رو اماده کرد
‫مثلا استفاده از طعنه ‫در صداگذاری Goodfellas
‫اون شوخ طبیعی که صداگذاری رو ‫میساخت در اون فیلم
‫در اون فیلم های Kind hearts ‫و Coronets
‫یا اون فیلم های دیگه در اون زمان ‫جرقه زد.
‫بخصوص یه استفاده خیلی خوب ‫از صداگذاری بود
‫در فیلم برداری Piano Player,Truffaut,Jules and Jim
‫که خیلی دوسش داشتم.
‫مدام جلو و عقب میره در ‫زمان و مکان
‫تا رابطه بین اون ‫دوتا مرد رو بسازه
‫و دوستاشون در اون دنیا
‫در اون دنیای سمت چپ ‫کرانه در اون زمان.
‫و برای من،اره، ‫خیلی تفسیر داشت،یعنی
‫چیزی که میدیدید رو ‫توضیح میداد.
‫اما یه جورایی ‫کلمات لزوما---
‫کلمات لازم نبودن که ‫تا کاملا توضیحش بدید
‫چیزی که داشتید میدیدید.
‫به عبارت دیگه، ‫خود داستان
‫به طور خسته کننده ای ‫تفسیری نیست یا اموزشی
‫یه جورایی گرما و ‫خوشی رو بروز میده
‫و عشق بین کاراکتر ها رو
‫و همچنین اون حس آزادی
‫از این جور تفکرات داشتن ‫میدونید
‫این زندگی ای که ‫اونا زندگی میکنن
‫یا زندگی ای که دوست داشتن ‫زندگی کنن
‫پس من فکر کردم ‫یه فیلم همش درمورد اون بسازم.
‫که تبدیل به Goodfellas ‫شد
‫پس اونجا یه جرقه ای بود.
‫Barry lyndon یه مثال خوب دیگه ‫از صداگذاری هست
‫زبان صداگذاری در اون ‫فیلم به خصوص.
‫خود زبان.
‫پس اون البته، ‫به استفاده
‫صداگذاری در ‫Age of innocence منتهی شد.
‫وقتی که میخواستیم ‫که فیلم رو بسازیم
‫ادمایی بودن در تولید فیلم ‫که برگشتن و بهم گفتن
‫کی داره حرف میزنه؟
‫و متوجه نشدم که ‫مردم اونقدر دقیق بهش توجه کردن.
‫کی داره حرف میزنه؟
‫داستان گو.
‫من چه بدونم.
‫آدمی که داره ‫داستان رو میگه
‫یا آدمی که ‫داستان رو زندگی میکنه،
‫پس من در خیلی جاها ‫اونقدر جدیش نگرفتم
‫فکر میکنم.
‫پس Age of Innocence ‫فرصت این رو داشتیم که
‫که با صداگذاری که ‫از کتابش بود،Edith wharton
‫از زبان اون استفاده کنیم ‫خیلی شبیه همون طوری که---
‫نه همون طور،اما ‫خیلی الهام گرفتیم
‫با استفاده از زبان ‫در Batty Lyndon
‫و یه سری دیگه از ‫فیلم ها و صداگذاری ها
‫کل هدفم اینه که ‫وقتی که من استفاده
‫از صداگذاری داستان گویی
‫به عنوان قسمتی از داستان گویی ‫پیدا کردم،به صورت طبیعی یادش گرفتم
‫در اولین فیلمی که ساختم، ‫اولین فیلم کوتاهم
‫اولین فیلمی کوتاهی ‫که ساختم همش صداگذاری بود
‫یه عنصری در داستان گویی ‫در فیلم سازی هست
‫نه یه ابزار ‫علمی.
‫در مورد Age of Innocenece ‫ما
‫قادر بودیم از ‫دانشش استفاده کنیم
‫چونکه میتونستیم صداگذاری رو مستقیما
‫از چیزی که در رمان ‫Edith wharton
‫نوشته شده بود ‫استفاده کنیم.
‫اما برای من،یکی از عناصر ‫سینماتیک در فیلم بود
‫نه یه عنصر عملی.
‫و نه چیزی که فقط ‫بهتون
‫تفسیر و شرح در ‫مورد چیزی که در فیلم اتفاق میافته میده.