پرورش شخصیتی کمدی
کاری که روی صحنه انجام می‌دین ساختن
تصویری هنری از خودتونه که توسط
چیزهایی که اضافه می‌کنین تعریف می‌شه و چیزایی که حذف می‌کنین
سطح هوشی‌ش، بالا یا پایین استفاده از زبانش
همه‌چیز تعریف می‌کنه که
وجود هنری شما روی صحنه چه شکلیه
این خیلی طرز فکر بلندپروازانه‌ایه
وقتی سعی می‌کنین چند تا موضوع کنار هم بذارین
ولی نهایتا، همین طور که پیچیده‌تر می‌شه
و کم‌کم شکل می‌گیره می‌فهمین که دارین یه آدم خلق می‌کنین
و این همون کاریه که کمدین‌های بزرگ انجام دادن
مثلا اگه به کریس راک نگاه کنین
چیزی خلق کرده
از مجموع تمام انرژی‌ش چیزی خلق کرده
و از تمام روتین‌ها و مشاهداتش
و تبدیلش کرده به یک وضعیت هنری
معلومه که این انتهای خواسته‌ی یک کمدینه
و به نوعی زیباست
انتخاب کنین چه کسی باشین
یه بار تو یه
تو یه هواپیما بودم و بیست و چند ساله بودم
یه دختر خیلی خیلی خوشگل سوار هواپیما بود
داشتم باهاش حرف می‌زدم
گفتم چه کار می‌کنی؟
گفت بازیگرم
گفتم عجب
بعد شروع کردیم به حرف‌زدن
گفت بازیگرم
گفت خیلی سخته، آخه می‌دونی
وقتی می‌رم برای تست بازیگری باید تصمیم بگیرم چجوری باشم
گفت نمی‌دونم سرزنده باشم یا زیرپوستی
بازی کنم یا هنری‌تر
گفتم چرا خودت نباشی؟
گفت این دفعه سعی می‌کنم
با خودم فکر کردم باید سعی کنی تا بتونی خودت باشی؟
ولی نظرم عوض شد چون اغلب می‌شنوم
خب، خودت باش
ولی کی می‌دونه خودش چه شکلیه؟
من که نمی‌دونم
یعنی شاید الان یه ذره بدونم
ولی وقتی تازه شروع می‌کنین
نمی‌دونین خودتون چه شکلیه
می‌تونین چیزی باشین که انتخاب می‌کنین
و می‌تونین شخصیتی برای خودتون تعریف کنین
البته منطقی باشه و روی صحنه همون بشین
همین الان هم شخصیت دارین
حتی اگه ذره‌ای به کار اجرا علاقه داشته باشین
شخصیت‌تون تا حدودی شکل گرفته
ولی چیزیه که در صورتی ظاهر می‌شه که
به خودتون و به چیزی که طبیعی ازتون بیرون میاد دقت کنین
بهترین حالت خودتون رو تصور کنین
یک شب که روی تخت خوابیدین خودتون رو تصور کنین
فقط بهترین حالت خودتون رو تصور کنین
بهترین حالت‌تون چیه؟
اگه تو بهترین حالت‌تون بودین تصویری که
به ذهن‌تون می‌رسه چیه؟
قراره تصویر محوی باشه
ولی وقتی این تصویر رو تو ذهن‌تون قرار بدین
ناخودآگاه چیزیه که هدف قرار می‌دین
مثلا می‌گین من در بهترین حالت چجوری‌ام؟
آیا کاملا کنترل دستمه؟
رو صحنه قدم می‌زنم؟
رفتار تهاجمی دارم؟
عاقل و با ظرافت‌تر می‌شم؟
حرکاتم آشکاره؟
دوست دارم واکنش حضار چی باشه؟
و به نظرم باعث می‌شه که...
برای ساخت شکل و فرم و شخصیت‌تون
باید تصویر مبهمی از این داشته باشین که می‌خواین
نهایتا کجا باشین
حقیقت اینه که بازی شما قراره
همزمان با ادامه‌ی کارتون به وجود بیاد
طنزهایی که جواب می‌ده، جواب نمی‌ده، اونایی که می‌ذارین کنار هم
و در واقع در چارچوبی عملی ساخته می‌شه
ولی این هم خیلی هوشمندانه است که
تصویری برجسته از خودتون داشته باشین که به سمتش حرکت کنین
تصویری از بزرگی خودتون
فرض کنین اگه آدم بزرگی بودین چجوری می‌شد
دنبال بدترین خصوصیات‌تون بگردین
کلمه‌ی برجسته‌ای هست به اسم «محبوبیت»
و یادمه که واقعا با خودم فکر می‌کردم
می‌خوام کاری کنم محبوب باشم
و به روش‌هایی برای این کار فکر کردم
و راستش یادم نمیاد چه کار کردم
ولی اگه به محبوبیت فکر کنین
که کلمه‌ی خطرناکیه چون از یه طرف
«کارول برنت» رو داریم (بازیگر محبوب آمریکایی)
که خیلی محبوبه
خیلی بامزه است
دوستش دارین
و همه‌ی آدمای اینجوری رو دوست دارین
ولی «هانیبال لکتر» رو هم دوست دارین (شخصیت منفی کتاب و فیلم سکوت بره‌ها)
آخر «سکوت بره‌ها» که می‌گه
گمونم دلم کیانتی می‌‌خواد با خودتون می‌گین آره، برو بخورش
برای همین ممکنه آدم شروری باشین و محبوب باشین
اون موقع داشتم به این فکر می‌کردم که
اگه شروع کنین به حرف زدن با دوست نزدیکی
و بگین بهترین خصوصیت من چیه؟
می‌گن فلان و بهمان
با آدما مهربونی
بدترین خصوصیت من چیه
شلخته‌ای
به نظرم با همون بدترین خصوصیت‌تون پیش برین همون رو پرورش بدین
مناسب نقش‌تون لباس بپوشین
شما با لباسی که می‌پوشین هم به خودتون شکل می‌بخشین
و شاید بخواین فقط تی‌شرت و شلوار جین بپوشین
و شاید نمایش شما همین باشه
شاید شما هم بخواین مثل «جری ساینفیلد»
با یه کت و شلوار خوب عالی به نظر برسین
با کت و شلوار خیلی مسلط به صحنه به نظر می‌رسه
بعضیا هم باحالن
مثلا «ادی مورفی» رو یادتونه با کت و شلوار قرمزش یا «ریچارد پرایر»
پس حتما باید به این فکر کنین که
روی صحنه می‌خواین چی بپوشین
شاید لازم باشه یه کم بیشتر درموردش فکر کنین
وقتی تازه شروع کرده بودم دوستی داشتم
اسمش «فتس جانسون» بود
گیتار می‌زد و آواز می‌خوند
کلی انگشترای الماس و اینجور چیزا دستش می‌کرد
گفتم «فتس» من باید چی
روی صحنه باید چی بپوشم؟
نمی‌دونم چی بپوشم
برداشت گفت
گفتم فلسفه‌ی تو چیه؟
گفت همیشه ظاهرت بهتر از اونا باشه
خیلی خب
حالا این شد یه چیزی
شخصیت کمدی استیو
وقتی تازه شروع کرده بودم به شکل‌دادن به بازی‌م
کم‌کم فهمیدم کاری که دارم می‌کنم
تقلید مسخره‌آمیزی از کار اجرا بود
و الان که به اون موقع فکر می‌کنم می‌گم این چیزیه که یه آدم جوون باید
باید بهش فکر کنه
که از چه چیزی می‌تونه تقلیدی مسخره‌آمیز داشته باشه
و خب اون موقع، آخر دهه‌ی شصت و اول دهه‌ی هفتاد
کار اجرا خیلی تعریف‌شده بود
و همین بازی و اجرای من رو شکل داد
آدمی که فکر می‌کرد تو کار اجراست
شنیدی؟
دارن درباره‌ی دوستی حرف می‌زنن
اون داره درباره‌ی من حرف می‌زنه
آره، من و جانی دوستای خیلی خیلی خیلی نزدیکی هستیم
اون اسمم رو گذاشته «اِل استیوو»
من بهش می‌گم «جانی بیبی» یا «کَشِر»
بعضی وقتا بهش می‌گم «کشر»
می‌دونی، بهش می‌گم «اِل کشرینی»
خیلی دوستای نزدیکی هستیم
بعضی وقتا احساس می‌کنم با هم رفته بودیم سربازی
نرفته بودیم ها
ولی اینقدر نزدیکیم که احساس می‌کنم رفته بودیم
بعضی وقتا قبل از کنسرت میاد سراغ من
و می‌پرسه چی باید بپوشه
بعد از اجرا زنگ می‌زنه به من
و برام تعریف می‌کنه چطور پیش رفت
آخر شب زنگ می‌زنه یا سر شب
بعضی وقتا وسط شب زنگ می‌زنه
بعضی وقتا اوایل بعدازظهر زنگ می‌زنه
و وسط بعدازظهر
گاهی آخر بعدازظهر یا سر تا وسط بعدازظهر
بعضی وقتا سر صبح زنگ می‌زنه بهم
یا وسط سر صبح
آخر وسط سر صبح زنگ می‌زنه
بعضی وقتا هم وسط وسط سر صبح
هیچ وقت تنگ غروب زنگ نمی‌زنه
هنوز نمی‌دونم چرا
همین طور که اجرای خودم رو پرورش می‌دادم
همیشه فکر می‌کردم صحبت کردن با بعضی آدما بامزه است
آدمایی که می‌گن «من خل و چلم»
و به نوعی چنین خصوصیتی تو خودشون می‌دیدن
می‌تونستم بهشون نگاه کنم و بگم تو که خل و چل نیستی
فقط دوست داری فکر کنی خل و چلی
فقط بگی دیوونه‌ای
بعد یه روز اینا رو کنار هم گذاشتم و دیدم به هم میان
فهمیدم که کاملا به شخصیت روی صحنه‌م میاد
که بگم دیوونه و وحشی‌ام، با این فکر که
این حرف یه جور تعریف از خوده
که زیادی خل و چلم
می‌دونین چی می‌گم؟ مثلا «بیل موری» واقعا دیوونه و وحشیه
می‌فهمین چی می‌گم؟
و نقشی که موقع اجرا بازی می‌کردم خیلی عصاقورت‌داده بود
کت و شلوار سفید و کراوات مشکی می‌پوشیدم و موهام کوتاه بود
و همین که خودم رو دیوونه معرفی کنم خودش احمقانه بود
ببخشید، یه لحظه عقلم رو از دست دادم
ولی این چیزا برای من طبیعیه
چون من آدم دیوونه و وحشی‌ای هستم
اون موقع جمله‌ی دیگه‌ای جا افتاده بود
مال گروه «آلمن برادرز»
آهنگ معروفی داشتن به اسم «مرد پرسه‌زن»
و شخصیت روی صحنه‌ی من اصلا آدم «پرسه‌زنی» نبود
یکی بود به اسم «جک الیوت پرسه‌زن» که خواننده‌ی آهنگای کانتری بود
جلیقه و کلاه کابوی می‌پوشید
و من اصلا شبیه اون نبودم
ولی مدل اون رو روی خودم اجرا کردم
و این ایده رو دوست داشتم که کسی
فکر کنه همچین کسیه که فکر کنه چیزیه که
به طرز عجیبی باهاش در تقابله که به نوعی
اگه غیرقابل کنترل باشه آدم بهتریه
من مرد پرسه‌زنم
خب، راستش، نه روزی می‌شه که اینجام
پس گمونم واسه این نه روز من مرد ثابت ام
وای نه
آه من ثابتم من مرد ثابتم، آهان آره
اینجا تو لس آنگالیز ثابتم
یکی از شهرای محبوبم
من خیلی چیزا از لس آنگالیز می‌دونم
خیلی خوبه که تو مرکز کالیفرنیا باشم
لام سین الف نون گاف الف لام ی ز
خب، همه با هم آه لس آنگالیز
چیه؟ چقدر شما امل هستین
نمی‌تونین با من بخونین؟
اه اه اه
خب، حالا این نصفه‌ی اتاق
خوبه، حالا شد
خب، حالا اون یارو بخونه