شروع به کار در کمدی
شاید فکر کنین استعدادی ندارین
شک نکنین که من هم استعدادی نداشتم
هیچی
نه می‌تونستم آواز بخونم، نه برقصم نه نقش بازی کنم
نمی‌دونستم چجوری جوک بسازم
یا تعریف کنم یا هر کار دیگه‌ای
فقط شروع کردم به انجام‌دادنش چون خوشم می‌اومد
و یادمه که اتفاقی
تو بخش نویسندگی «ساعت کمدی برادران اسمازرز» کار پیدا کردم
می‌دونم دیوانگی به نظر می‌رسه
ولی اون موقع هنوز دانشجو بودم نمایشای کوچیک کمدی‌م رو اجرا می‌کردم
چند تا داستان چرند تو کلاسای نویسندگی خلاق نوشته بودم
همونا رو به واسطه‌ی دوستی فرستاده بودم و استخدام شدم
و یادمه... چون دنبال آدمای جوون بودن
اصلا شعارشون همین بود
هرگز به آدم بالای ۳۰ سال اعتماد نکن
اونا نویسنده‌ی جوون می‌خواستن من هم شانس آوردم
شانس
روز اول رو یادمه
که سرپرست نویسندگان، «میسون ویلیامز» اومد
یه چیزی رو نگاه می‌کرد
گفت خب، اینجا رو ببین
این جمله‌ی اصلی جوک‌ته دورش خط بکش (جمله‌ای که خنده‌ی اصلی را از مخاطب می‌گیرد)
اینجا روش خط می‌کشی
اون جمله رو می‌ذاری آخر جوکت
آهان، پس جمله‌ی اصلی باید آخرش باشه
گرفتم
حله
پس نترسین
از شروع از صفر نترسین
در واقع، اگه از صفر شروع کنین
حل کردن این مشکل می‌تونه به ابتکار ختم شه
برای همین اینکه نمی‌تونستم برقصم جلوی کار من رو نگرفت
چون می‌تونستم ادای رقصیدن در بیارم
می‌تونستم ادای رقصیدن در بیارم و خنده‌دارش کنم
و می‌تونستم ادای آواز خوند در بیارم و خنده‌دارش کنم
اگه واقعا می‌تونستم برقصم یا واقعا می‌تونستم آواز بخونم
رقاص واقعی یا خواننده‌ی واقعی می‌شدم
می‌دونم که خیلیاتون
نشستین و با خودتون می‌گین استیو
چجوری اینقدر بامزه‌ای دهن‌سرویس؟
لِم داره
یه لِمی داره
راست می‌گم یه لِمی داره
قبل از اینکه بیام رو صحنه یه ورق کالباس می‌ذارم
تو هر لنگه از کفشم
برای همین رو صحنه احساس می‌کنم بامزه‌ام
گرفتین چی شد؟
مردم میان پیشم و می‌گن استیو
راه داره من هم بتونم بامزه بشم؟
کدوم خصوصیت کمدی جذب‌تون می‌کنه
داشتم فکر می‌کردم که چه خصوصیاتی باعث می‌شه یه نفر واجد شرایط
کار اجرا باشه؟
و فکر کردم وقتی خودم شروع کردم یکیش این بود که
وقتی کسی رو روی صحنه می‌بینین یا اجرایی رو می‌بینین
با خودتون فکر می‌کنین کاش من رو صحنه بودم؟
یا اگه نویسنده‌این، وقتی فیلمی می‌بینین به خودتون می‌گین
ممکن بود نویسنده‌ی این کار من باشم
این یه مسئله
مسئله‌ی دیگه اینکه آیا درون‌گرایین؟
چون خیلی از کمدین‌هایی که باهاشون صحبت کردم، بجز چند نفر
مثلا قطعا «مارتین شورت»
موقع شروع کارشون درون‌گرا بودن
و این خودش راهی برای موفقیت روی صحنه است
و برای جلب توجه
معنی‌ش فقط اینه که چاهی توی ناخودآگاه‌تون وجود داره
که دارین سرکوبش می‌کنین چون خجالت می‌کشین
ولی رو صحنه می‌تونین اون رو بیرون بکشین
چی هست؟
چالش اصلی همین جاست
این چاه اسرارآمیز چیه درون‌تون؟
که می‌تونین بیرونش بکشین؟
یکی از دوستای دوران دبیرستانم بهم پیام داده بود
گفته بود می‌خواد نویسنده‌ی کمدی بشه
من هم گفتم خب؟
برداشت گفت نمی‌دونم، شاید در حد نویسنده‌ی
«تونایت شو» (از برنامه‌های محبوب کمدی تلویزیون آمریکا)
گفتم ببین اگه می‌خوای کمدین یا نویسنده بشی
باید بری جایی که کمدی هست
ایالت آیداهو زندگی می‌کرد، یا یه جای دیگه (از ایالات کم‌رونق آمریکا)
گفتم باید بری همونجا
باید بری همون جایی که کمدی هست
گفتم برو جایی که فعاله
اگه می‌خوای کمدین بشی برو نیویورک، برو لس‌آنجلس
شاید هم شیکاگو. شیکاگو که حتما یا شاید تورنتو
ولی باید بری تو دلش
چون وقتی نوبت تو می‌شه که انتخابت کنن
باید جایی باشی که بتونن بهت اشاره کنن
لابد با خودت فکر می‌کنی
چقدر شانس دارم؟
با چه شانسی شروع می‌کنم؟
این همه آدم فعال تو این حرفه رو ببین
همه‌شون خیلی قوی‌ان فلان و بهمان
اون آدمای فعال تو صنعت سرگرمی هم قراره پیر بشن
و قراره بازنشسته بشن
و قراره عطش خیلی شدیدی برای جذب استعدادهای جوان وجود داشته باشه
و شما می‌تونین همون استعداد جوان باشین
چرا به جای کس دیگه شما نباشین؟
ولی باید خودتون رو در موقعیتی قرار بدین که انتخاب بشین
ممکنه اتفاقا تو یه مهمونی باشین
تا حالا شده بخوام آدمی رو جذب کار کنم
صرفا به خاطر اینکه اتفاقی تو خیابون دیدمش
مثلا گفتم این برای فلان و بیسار چطوره؟
فقط باشین
دیده بشین
تو اون کلاب باشین، اون شبی که یکی میاد تو
و دنبال شما می‌گرده
اونقدر خوب باشین که نتونن نادیده بگیرن‌تون
یه چیزی یه مدت ورد زبونم بود که بعدا ضرب‌المثل شد
یه نصیحت بود
می‌گفت اونقدر خوب باش که نتونن نادیده‌ت بگیرن
آدم می‌شنوه می‌گه آهان، باشه، راست می‌گی
ولی بذارین بگم از کجا اومده
یه بار داشتم با چند تا دانشجو گمونم درباره‌ی بازیگری حرف می‌زدم
و اونا چیزایی می‌گفتن مثل از کجا مدیر برنامه پیدا کنیم؟
کجا برم عکس بگیرم؟ چیزایی عملی مثل این.
و من فکر کردم واقعا نباید اولین چیزی که
درباره‌ش فکر می‌کنین این باشه که چجوری خوب باشین؟
چون اون عکسای آتلیه‌ای
به هیچ دردتون نمی‌خوره اگه همچین پشتیبانی نداشته باشین
پس اول از همه باید به استعدادتون فکر کنین
و اینکه چطور مدیریت‌ش کنین
و البته بعدش باید درباره‌ی چیزای عملی هم فکر کنین
همونجوری که گفتم برین جایی که فعاله
برین اونجا
درباره‌ی کمدی صحبت کنین
اگه تازه حتی فکر کردن به کمدی رو شروع کردین
درباره‌ی اینکه توی کمدی یا کار اجرا باشین
من می‌گم بشینین کنار بهترین دوست‌تون یا باهوش‌ترین دوست‌تون
و حرف بزنین
و درباره‌ی کمدی حرف بزنین
درباره‌ی اجرا حرف بزنین
منظورم سر ناهار یا واسه یه ساعت نیست
منظورم چند روزه روز تا شب
مدام حرف بزنین
ایده به ذهن‌تون می‌رسه
و کم‌کم اعتمادبه‌نفس‌تون بیشتر می‌شه
می‌تونین به‌ش فکر کنین و کم‌کم موضوع‌تون رو پیدا می‌کنین
مثلا می‌گین، چی می‌شد اگه «سانی» و «شر»
پیتزافروشی باز می‌کردن؟
چی می‌شد اگه اینجوری؟
همین‌جوری می‌گین چی می‌شد
چی می‌شد؟
و می‌رسین به اینکه آهان شاید اینجا پتانسیلی باشه
راحت راه می‌افتین
خب، اگه اینجوری می‌کردم چی می‌شد؟
اگه اونجوری می‌کردم چی می‌شد؟
یا فقط درباره‌ی کمدین‌هایی که دوست دارین صحبت کنین
بعد از پنج روز تعجب می‌کنین که به کجا رسیدین
نسبت به جایی که شروع کردین
به همین زودی سطح‌تون بالاتر می‌ره
و با دانش بیشتر و با دانش بیشتر درباره‌ی خودتون
و اگه سعی می‌کنین موضوعی پیدا کنین
می‌تونین از جایی شروع کنین که درباره‌ش صحبت نشده
اگه بتونم به همه‌ی کمدین‌ها صحبت کنم همه‌ی اونایی که
دیدم، درباره‌ی چی صحبت نکردن؟
محدوده‌ای هست که نو و تازه باشه؟
و می‌دونین که هست چون تو دنیایی زندگی می‌کنیم که توش
همه‌چیز دائم تغییر می‌کنه
و تو دنیا اتفاقی در حال رخ دادنه
که می‌تونه الهام‌بخش‌تون باشه
ولی به مکالمه‌تون ادامه بدین
اگه می‌خواین عقلانی‌ترش کنین
مدت خیلی خیلی طولانی در موردش صحبت کنین
بالاخره به یه جایی می‌رسین
هر لحظه‌ی خدا به کمدی فکر کنین
این یه راز خیلی مخوفه
درباره‌ی وقتی که شروع می‌کنین
خیلی مخوفه
اصلا نمی‌خوام بگم
به هیچ چیز دیگه‌ای فکر نکنین
من همیشه به جوکم فکر می‌کنم
وقتی گوش می‌دم وقتی سر کارم
وقتی خوش می‌گذرونم
فکر کنین کنار «تام هنکس‌»ین خیلی آدم بامزه‌ایه، خیلی
خیلی زرنگ و باهوشه، یه جورایی داستان‌سراست. یا کنار «الک بالدوین»
اونم همین جوریه
اگه کنار این دو تا باشم فقط می‌گم لطفا حرف بزنین
این تو فکرمه
لطفا حرف بزنین
اصلا سعی نمی‌کنم وارد اینجا بشم
و بعد هر چند وقت یک بار
می‌فهمم که چقدر واقعا به چیزی که می‌خوام بگم فکر می‌کنم
و شاید خیلی طبیعی پیش بیاد
فهمیدم که چند بار شده با خودم فکر کنم تعطیلات؟
تعطیلات می‌خوام چه کار؟
اگه برم تعطیلات چی می‌شه؟
اگه مدیر برنامه‌م زنگ بزنه چی؟
اگه فلان و بهمان چی؟ اگه اینجوری و اونجوری چی؟
هیچ وقت اینجوری نیست که بگم چقدر ناهار خوش گذشت
خب دیگه برم به اجرای امشبم برسم
دائم سر کارین
یک سال ماه اکتبر مسئولیت اجرای مراسم اسکار رو به من دادن
و مراسم ماه مارس بود
از همون روز شروع کردم به فکر کردن
می‌دونستم هست
می‌دونستم اون لحظه می‌رسه
دائم یادداشت برمی‌دارم اصلا دست خودم نیست
پس یا ذاتا یا از روی قصد
قراره همیشه به این فکر کنین که
چه کار می‌خواین بکنین تا اینکه بالاخره بتونین استراحت کنین
اونم ۲۵ سال بعد